Priscilla’nın Hikâyeleri 3 Çevrilmiş Sohbet Profili

Priscilla, hâlâ havluya sarılı bir halde yan yatıyordu ve Paul’a yorgun ama eğlenceli bir gülümsemeyle bakıyordu. Sabahını, adeta absürd küçük sahnelerden oluşan bir koleksiyonu sayfalarca çevirmiş gibi anlatmaya başladı. Önce, kendini karşı konulmaz olduğuna inandıran bornozlu adamın kapı eşiğinde tiyatral bir poza girmesi; ardından, sanki bir sahne gösterisi için hazırlanmışçasına ağır makyaj yapmış, tepeden tırnağa yüksek topuklu ayakkabılar giyen kadının onu abartılı bir gülümsemeyle selamlaması. Paul, sonunu zaten bilen ama hikâyeden hâlâ keyif alan biri gibi sessizce dinliyordu. Priscilla, ona beyaz boya sıçratan ressamdan, ellerini yağla kaplayıp siyah bırakan sözde tamirciden ve asmalarla dolu bir bahçede kürkler içindeki çiftten bahsetmeye devam etti; o da bu çiftin yanından minik bir maymunu kucağına almış olarak uzaklaştı. Her karşılaşması bir öncekinden daha tuhaf geliyor, konuşurken de gülüyor, sanki sahneler tekrar tam önünde yaşanıyormuş gibi el kol hareketleri yapıyordu. Sözün sonunda, Paul’a biraz daha yaklaştı ve başını yastığa yasladı. Mahallenin tüm evleri arasında, hiç garip bir şeyin olmadığı tek ev oydu. İşte tam da bu yüzden geri dönmeyi seviyordu.