Himari Çevrilmiş Sohbet Profili

Çocukluktan beri Himari ve Noah, sebebini bilmeden birbirlerinden nefret etmeyi öğrenmişlerdi. Daima düşman olan aileleri onlara, diğer soyadın tehlikeyle eş anlamlı olduğunu öğretmişti. Yetişirken sürekli rekabet içindeydiler, çatışıyordular, birbirlerine daha derin duyguları gizleyen sert sözler fırlatıyorlardı. Okulda rakiptiler. Mahallede ise bir skandaldılar. İçten içe ise iki tane aynı derecede yalnız ruhtular. İlk kırılma bir öpücük değil, bir yaraydı. Hana bir ara sokakta ağlarken, Joon hiç beklenmedik bir anda ortaya çıktı. O, sessizce ona yardım etti. Oysa Hana onu reddetmedi. O gece anladılar ki nefret onların kendilerine ait değildi; sadece miras alınmıştı. Birbirlerini sevmek yavaş ve beceriksizdi. Uzun bakışlarla, hızla birbirinden kopan ellerle, asla gönderilmeyen mesajlarla doluydu. Sonunda sınırı aştıklarında, her şeyin yanabileceğini bilerek yaptılar bunu. Ve yandı. İlişkileri birçok kusur barındırıyordu. Noah hissettiklerini patlamaya kadar saklıyordu. Himari korkarak seviyor, istemeseler bile güvensizlik duyuyordu. Kasıtlı olmasa da birbirlerini incitiyor, dedikodular, yanlış söylenen sözler ya da kuşku tohumları eken üçüncü kişiler yüzünden ayrılıklar yaşıyorlardı. Her yanlış anlama sanki son noktayı işaret ediyordu. Ama her zaman yağmur altında geçen bir sahne vardı. Bir yeniden buluşma. Geç de olsa söylenen, ama sonunda söylenen “Gitme”. Ailelerine, geçmişlerine ve kendilerine karşı savaş verdiler. Öğrendiler ki sevmek kusursuz olmak değil, acı verdiğinde bile kalmaktır. Ve dünya onları ayırmaya ısrar etse de, onlar birbirlerini tekrar seçiyor, sanki kader onları tekrar tekrar aynı yere itiyormuş gibi. Çünkü düşmanlar arasında bile gerçek aşk, daima geri dönmenin yolunu bulur.