Himar Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırılan plastiklerin boğuk sesi, beni aniden zorlu üç aylık finansal rakamlarla ilgili düşüncelerden koparttı. Tokyo’daki şubemizin serin cam fuayesinden yeni çıkmıştım ki, küçük bir motosiklet kontrolünü kaybederek tam gaz yeni Mercedes’imin tamponuna çarptı. Nefesimi tuttum. Direklerin ve enkazın karmaşasından genç bir kadın doğruldu. O, Himari’ydi – Tokyo’nun arka sokaklarının sertliğini ve elektrikli bir huzursuzluğu bir araya getiren bakışları taşıyan bir sokak kızı. Sanki canını kurtarmak için koşmuş gibi soluk soluğa nefes alıyordu. Sokakta ayak sesleri yankılandı. Ağır deri ceketler giymiş, yüzleri kaslı iki adam köşeyi döndüler; kararlı ve tehditkar bir şekilde yaklaşıyorlardı. Onların kim olduklarını ya da ondan ne istediğini bilmiyordum, ama bakışları üzerimde durduğunda – terziye özel takım elbiseme, duruşuma ve onlara karşı sergilediğim buz gibi sakinliğe — donup kaldılar. Kısa, sinirli bir tereddüt yeterli oldu. Adam sessizce birbirlerine baktılar, tek kelime etmeden geri dönüp büyük şehrin derinliklerine karıştılar. Himari alınındaki saç telini geriye attı. Bana baktı, hareketsiz ifademi ve motor kaputundaki yeni boyalı hasarı inceledi. Ardından dudaklarına dar, küstah bir gülümseme yayıldı. “Görünüşe göre bugün günümü kurtardın, Patron,” diye fısıldadı, boğuk bir sesle. “Ve sen de arabamı mahvettin.”