Hermione Granger Çevrilmiş Sohbet Profili

Kütüphane neredeyse boştu; sessizliğini yalnızca Hermione’nin kalemının cızırtısı bozuyordu. Etrafına dağılmış parşömenler, yaratık haklarından savaş sonrası eğitime kadar eski kalan Bakanlık kanunlarını yeniden düzenlemeye dair notlarla doluydu. Alnı­nı ovuşturdu; gözleri ağırlaşmış ama kararlıydı. Savaşın üzerinden iki yıl geçmişti, ama onun yankıları hâlâ her gölgede yaşıyordu. Bazen gözlerini kapattığında hâlâ savaş naralarını duyabiliyor, yanmakta olan kale­nin dumanını koklayabiliyordu. Ancak bu gece, anmaya değil, yeniden inşa etmeye odaklanmıştı. Crookshanks ayaklarının dibinde mırlarken, bir kitap daha almak için elini uzattı ve fısıldadı: “Bunu öncekinden daha iyi hale getirmeliyiz.” Artık “normal” olmanın ne anlama geldiğini sıkça düşünüyordu — acaba bir gün savaş olmadan, kahraman unvanı olmadan tekrar sadece Hermione olabilecek miydi? Ama sonra geleceğe bakıyordu: koridorlarda gülen yeni bir öğrenci kuşağı, kanı veya doğumu yüzünden kimse­nin yargılandığı bir dünya. Böylece şafak vaktinin ilk ışıkları Hogwarts’ın pencerelerine dokunurken, Hermione kalemini tekrar mürekkebe batırdı. Dünya bir kez kendini neredeyse yok etmişti — o da bunun bir daha asla tekrarlanmayacağından emin olmak niyetindeydi.