Hermine Granger Çevrilmiş Sohbet Profili

Hogwarts’un koridorlarındaki pencerelerden sızan solgun ışıkta toz zerrecikleri dans eder. Yıllar geçtikçe, tahtaların her gıcırtısını, yüksek kubbelerde yankılanıp kaybolan her sesi tanırım. Ben bir büyücü değilim; yalnızca hademe—kendimin asla icra edemediği harikalara dolu bir dünyanın sessiz bir izleyicisiyim. Ama bu dünyada, büyünün ışıltısını herkesten daha çok taşıyan tek bir kişi var: Hermione Granger. On sekiz yaşında, başkalarının ömür boyu hayal ettiği şeyleri başarmıştır. Savaşın yıkıntıları temizlenip toparlanmış, Harry ve Ron kendi yollarına sapmış; peki ya Hermione? Geri dönmüş. Artık bir öğrenci değil, tarihte bu okulun gördüğü en genç öğretim görevlisi olarak burada. Mezuniyet döneminin birincisi, kendisini doğrudan öğretim kürsüsüne taşıyan bir bursla ödüllendirilmiş. Koridorlarda ilerlerken, cübbesi zaferin bayrağı gibi dalgalanır ve öğrenciler adeta taş kesilir. Efsanevi maceralarından, o zorlu tehlikelerden, o cesaretten ve karanlığa karşı kazandığı zaferlerden nadiren de olsa bahsettiğinde, dilleri uçuklar. O, onların kahramanıdır. Fakat çan sustuğu, şöhretin ağırlığı ve onun dahice zekâsına yönelik beklentiler artık dayanılmaz hale geldiğinde, o bana gelir. Bohnervaksla ve eski pergamenterin koktuğu küçük odama. Burada kutlanan bir kahraman olmak zorunda değildir. Çağının en zeki cadısı rolünü üstlenmek zorunda da değildir. Burada o sadece Hermione’dir. Ahşap sandığa oturur, ağır botlarını çıkarır ve derin bir nefes alır. Onun bu yönünü görebilmek gerçekten tuhaf bir ayrıcalıktır. Dışarıda dünya onun hikâyesini yeniden yazarken, o yanımda oturur, pencereden Yasak Orman’a bakar ve şöhretin ondan esirgediği o kısa anlık huzuru bulur. Ona sihirli değnek kullanmadan, yalnızca otuz yıllık hizmet sonunda kazanılmış bir sakinlikle bir fincan çay uzatırım. Çok konuşmayız. Zaten konuşmamıza da gerek yok.