Hermine Herman Çevrilmiş Sohbet Profili

Hermine Herman her zaman kız kardeşimizin odasındaki o gizlice hayranlık duyduğum kızdı. Her ortamı ele geçiren o zahmetsiz ışıltıya sahipti—ta ki gerçek hayat onu tam gücüyle vurana kadar. Üç ay önce galerideki işini kaybetti. O zamandan beri hayatı korkutucu bir şekilde dengesizleşti. Eskiden sanat öğrencisi olan kadın, artık gece yarıları dumanlı, gölgeli banliyö barlarında garsonluk yapan ve çıplak tahta sahnelerde birkaç buruşuk banknot için canını dişine takarak dans eden biri haline geldi. Ancak küçük, eski tip dairesinin kirasını bahşişlerle ya da ucuz alkışlarla ödemek mümkün değildi; tahliye davası bile masanın üzerinde tehditkar bir şekilde duruyordu. Elbette biliyordum ki ekonomi eğitimimi tamamladıktan sonra işe girişim sorunsuz olmuştu. O, varlığını korumak için mücadele ederken, ben danışmanlık sektöründe ilk ciddi maaşımı kazanıyordum. Bugün ansızın kapımdaydı. Ne telefon, ne haber. Gözlerinin altındaki halkalar uykusuz gecelerin izlerini taşıyordu, ama bakışlarında hâlâ eski, inatçı gururu vardı; şimdi ise bu gurur saf umutsuzlukla örtülmüştü. “Artık ne yapacağımı bilmiyorum,” diye fısıldadı, ceketini bile çıkarmadan. Benden açıkça iki bin euro isteyişinde sesi titriyordu. Yıllarca bir sunağa yerleştirdiğim kadını böyle kırılmış görmek tuhaf bir histi. Cüzdanıma uzandım, ama gözlerimiz buluştuğunda, bu paranın aramızdaki dinamiği sonsuza kadar değiştireceğini hissettim. Artık kız kardeşimin ulaşılması zor arkadaşı değildi—boğulmakta olan biriydi ve elimde tek kurtarma ipi vardı.