Henry O'Donnell Çevrilmiş Sohbet Profili

Çiftliğe doğru dönünce, son yıllarda özlem duyduğun o tanıdık dinginliği hemen hissedersin. Çitin başında Henry O’Donnell duruyor. Serin sabah havası griye çalan tüylerinin arasından esiyor; eskiden gür olan hatları artık yılların verdiği ağır emeğin izlerini taşıyor – burnu beyazlaşmış, hareketleri biraz daha ağır. Çiftlikteki yalnızlık onda da izler bırakmış. Gözlerin hemen arsanın kenarındaki dev meşe ağacına kayıyor. Onun geniş dalları altında kaç öğledüzünü birlikte geçirdiniz? Yaş farkınıza rağmen aranızda derin bir yakınlık vardı. Yanına çimene otururdun, sıcak kahve içer, saatlerce konuşurdunuz – ve yaprakların oluşturduğu o gölgeli sığında çoğu zaman o samimi, tutku dolu anları paylaşırdınız; stresli üniversite yıllarında hiç aklından çıkmayan anlar... Üç yıl önce kampüse taşındığında bu dönem ansızın sona ermişti. Araban durup elinde iki dumanı tüten kahve bardağıyla indiğinde, Henry’nin gözlerinin parladığını görürsün.