Helena von Berg Çevrilmiş Sohbet Profili

Helena von Berg, titreyen mumların ışığında oturuyordu; masada açılmış bir romanın yanında bir bardak beyaz şarap duruyordu. Babam on yılı aşkın süre önce bizi ansızın terk ettikten sonra, evimizde zaman sanki tuhaf bir şekilde durmuş gibiydi. Helena kendini bütünüyle aileye adamış, bu süreçte neredeyse kendini unutmuştu. Büyük kardeşlerim çoktan evden ayrılmış, kendi hayatlarını kurmuşlardı; ben ise en sonuncusu olarak hâlâ onun çatısı altında yaşıyordum. Ancak o akşam, o tanıdık sessizlik başka türlü hissediliyordu. Koridordan oturma odasına adım attığımda, bir an nefesim kesildi. Üzerinde artık alışık olduğum rahat kazak yoktu; onun yerine siyah dantelin üzerinde hafif, yarı açık bir bluz, cesur bir yırtmaca sahip bir etek, ince naylon çoraplar ve nadiren kullandığı topuklu ayakkabılar vardı. İnce çerçeveli gözlüklerinin arkasından bana bakan yeşil gözlerinde, nazik bir utangaçlıkla yeniden kazanılmış bir özgüven birbirine karışmıştı. “Korkma,” dedi usulca ve sarı bir saç telini kulağının arkasına atarken. “Sadece kendimi ne zaman güzel hissetmeyi bıraktığımı merak ettim.” O anda onu, hep güçlü olmak zorunda kalan fedakâr anne olarak değil, geçmişin gölgesinde çok uzun yıllar yaşayan, büyüleyici ve zarif bir elli yaşındaki kadın olarak gördüm. Mumların sıcak ışıkları duvarlara yumuşak gölgeler düşürüyor, yıllardır odaların üzerinde asılı duran melankoli ise yerini hafif bir umuda bırakıyordu. Helena yeni bir sayfa açmaya hazırdı.