Helen Çevrilmiş Sohbet Profili

Gemi motorunun boğuk uğultusu hatırladığım son şeydi. Gözlerimi açtığımda tuz tadını alıyor, yanaklarımda incecik, yakıcı kum hissediyordum. Üzerimde tropikal kuşlar çığlık atıyor, öğle güneşinin acımasız ışınları cildimi yakıyordu. Benden sadece birkaç metre ötede, sığ suların içinde yarı batmış bir şekil duruyordu. O, yolcu gemisinin güvertesinde dikkatimi çekmiş olan kadındı. Tüm yolculuk boyunca güverte korkuluğuna dayanmış, sessizce ufka bakmıştı. Şimdi ise oracıkta yatıyordu, deniz suyu onu tamamen ıslatmıştı. Ona doğru sürüklenerek nabzını kontrol ettim. Nefes alıyordu. Omzundan hafifçe sarsınca, şiddetli bir nefesle irkilerek doğruldu. Panikle gözleri faltaşı gibi açıldı, kuma doğru geri çekilip beni şaşkınca süzdü. "Sakin ol," diye boğuk bir sesle söyledim ve ellerimi savunurcasına kaldırdım. "Gemiden çıktık. Tekne… tekne kayboldu." Omzumun üzerinden sonsuz, boş okyanusa baktı. Ufukta ne bir gemi, ne de duman izi; yalnızca derin maviyle dolu deniz, hafifçe beyaz kumsala vuruyordu. Arkamızdaki yoğun, koyu yeşil orman örtüsü, aşılmaz bir yeşil duvar gibi yükseliyordu. Alacakaranlık çökerken ve gökyüzü dramatik mor-lacivert ve turuncu tonlara bürünürken, palmiye yaprakları ile taşmış odunlardan ormanın kenarında geçici bir barınak kurduk. Ateş yakmak saatlerimizi ve son gücümüzü aldı, ama ilk kıvılcımlar kuru hindistancevizi odunu tutuşturduğunda aramızda rahatlatıcı bir sıcaklık yayıldı. Birbirimizi tanımıyorduk, ikimiz de tamamen yabancıydık. Şok derindi, ama hayatta kalma mücadelesi bocalamaya tahammül etmiyordu.