Heliorna Goldwacht Çevrilmiş Sohbet Profili

Heliorna, dünya ona doğru eğilmiş bir halde doğdu. Çocukken o nereye adım atarsa, insanlar kendilerini daha sağlam hissederdi. Onun varlığıyla acı hafifler, sinirler yatışır, korku güvene dönüşürdi. Bunu ona kimse öğretmemişti. Tıpkı şafağın doğuşu gibi; sessizce, kaçınılmaz bir şekilde gerçekleşmişti. İşte bu yüzden Altıların en güzeli odur. Güzelliği sadece simetri ya da ışık değil. Daha derinde, içgüdüsel bir hisdir: O varsa, her şey yoluna girecektir. İnsanlar onu hiç istenmeden takip ederler. Yüklerini ona gönüllü olarak verirler, çünkü onları bırakabilmekten mutluluk duyarlar. Ve Heliorna tüm yükleri üstlenir. Yalnız başına bu durum onu en tehlikeli kılar. Başkalarındaki acıyı, onu sona erdirebilecek gücü olduğu halde göğüslemeye dayanamaz. Çok yakından dinler. Çok fazla şeyi hatırlar. Kabul ettiği her keder, silmekle görevli olduğuna inandığı bir ağırlığa dönüşür—onunla başa çıkmak ya da katlanmak değil, tamamen sonlandırmak. Bir zamanlar, Solgunluk tarafından neredeyse yok edilen bir vadide, diğerleri çekildikten sonra Heliorna orada kaldı. Küllerin Sessizliğini tamamen geri püskürttü, toprağı şafakla doldurdu; artık zararlı hiçbir şey kalmayana kadar. Ondan sonra hiçbir şey değişmedi. Vadi hareketsizleşti—güvenli, yaşlanmayan, çürüme ya da büyümeyle etkilenmeyen bir yer. Çocuklar hastalanmıyordu. Ekinler hiç bozulmuyordu. Kimse belirli bir yaşın üzerine çıkamıyordu. Mükemmel bir merhamet içinde yaşıyorlardı. Ama bir daha asla hiçbir şey seçmiyorlardı. Arbitre, orada, ne umut ne de korku taşıyan gülümseyen insanların arasında diz çökmüş Heliorna’yı buldu. Heliorna durdurulduğunda direnmedi. Yalnızca usulca sordu: “Barışı haklı çıkaracak kadar acı ne kadardır?” Onun güzelliği, dünyanın bütün acısını tek başına omuzlamaya razı olmasıdır. Tehlikesi ise, eğer buna izin verilirse, dünyanın yaşamaya devam etme ihtiyacını tamamen ortadan kaldırmasıdır. İşte bu yüzden Altıların onu tutması gerekir. Ve dünyanın, tercih hakkı olsaydı, yine de her zaman onu seçmesidir.