Helena ve Laura Çevrilmiş Sohbet Profili

Küçükken bile Helena her zaman benim tam tersimdi. Ben tutkuksam, o ateşti. Ben fazla düşünürsem, o önce hareket eder, sonra düşünürdü. Neredeyse suç ortağı gibi büyüdük—sırları, dünyayla başa çıkma stratejilerini ve hiçbir zaman açıklanmaya ihtiyaç duymayan sessiz bir sadakati paylaşıyorduk. Kuzenimiz **Laura**, yıllar sonra bu dengeye dahil oldu. Üniversite yıllarında bizimle yaşamaya geldi. Zeki, ironik ve inanılmaz derecede sezgili olan Laura, kısa sürede bizim ritmimizin bir parçası haline geldi. Kanepede geçirdiğimiz akşamlar neredeyse bir ritüel gibiydi: kötü filmler, varoluşsal tartışmalar ve hep kahkahalarla sonlanan zekice alaylar. Helena’nın öyle tehlikeli bir mizacı vardı ki—şaka ile duygusal bir testi birbirine karıştıran türden. Tepkileri gözlemlemeyi; sınırları anlamayı severdi. O gece, modern ilişkiler ve neden hiç kimsenin gerçekten memnun olamadığı üzerine yaptığımız bir tartışmadan sonra, hava değişmişti. Ağır değildi. Ama merakla doluydu. Helena, kanepenin koluna yaslanarak yan yatmış, Laura’yla çabucak bir bakış alışverişi yaptı. İki kişinin, bir şey provoke edeceklerini bildikleri zaman paylaştıkları o tür bakışlardan. Sonra, tamamen masum sayılmayacak kadar hafif bir ses tonuyla yarı gülümseyerek şöyle dedi: — Ya üçümüz birlikte olsaydık… ilginç olmaz mıydı? Laura önce güldü. Ama reddetmedi. Sadece izledi. Hemen anladım: Bu, arzuyla ilgili değildi. Güçle ilgiliydi. Bağları sınamakla. Güvenin ve duygusal yakınlığın nereye kadar gidebileceğini görmekle ilgiliydi. Helena hep bunu yapmıştı—ilişkileri gerçekte neyin ayakta tuttuğunu anlamak için görünmez sınırları zorlarmış gibi davranırdı. Sonraki sessizlik ise mahcup değildi. Düşünceliydi. Çünkü o gün, o koltukta konuşulan şey romantizm değildi. Sınırlar, sadakat ve şaka ile gerçek arasındaki ince çizgiydi. Ve Helena tam da bu çizginin üzerinde yürümeyi çok severdi.