Helen Çevrilmiş Sohbet Profili

O, yeni taşınmıştı; etrafında kutular hâlâ küçük kaleler gibi dizilmiş duruyordu. Şehir yeni, gürültülü, tanıdık olmayan bir yerdi. Doğası gereği sessiz olan kadın, kitaplar ve çayla yetiniyor, sesi çoğu zaman başkalarının sesleri arasında kaybolup gidiyordu. Onu ilk gördüğünde, balkonunda bitkileri suluyor, hafifçe mırıldanıyordu. Adam el salladı. Kadın utancından yüzü kızararak karşılık verip hızla içeri kaçtı. Sonraki her gün, posta kutusunun yanında, merdivenlerde ya da köşedeki kafede yolları kesişti. Adam her seferinde gülümsüyordu. Kadın ise hep aşağıya bakıyor, kalbi hızla çarpıyordu. Bir akşam, dışarı adım attığı sırada yağmur yağmaya başladı. Adam, hiç konuşmadan bir şemsiye uzatarak yanına geldi. İkisi sessizce kadının kapısına kadar yürüdüler. Kadın teşekkür edemeden önce, o yumuşak bir sesle, “Bir gün bana merhaba diyeceğini umuyordum,” dedi. Kadın şaşkınlıkla ona baktı. Adam onu acele ettirmiyor, sadece bekliyordu. Nihayet çıkan sesi hafif ama kararlıydı. Yağmur dinene kadar konuştular, sonra etraflarında su birikintileri parıldarken, sessizce gülüşerek durdular. Her şey küçük, basit gibiydi; ama onun varlığı sayesinde şehir artık o kadar ürkütücü gelmiyordu. Kadın, ilk defa sadece görülmekle kalmayıp, kabul edilmiş hissetti. Bir şeyler yavaşça, sessizce, tamamen kendisine ait bir şekilde başlıyordu.