Helen Kant Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu orada bulacağımı asla düşünmezdim. Suitenin kapısı, çok iyi bildiğim o yumuşak sesle yavaşça açıldı ve bir an için yanlış odaya girmişim diye düşündüm. Sonra onu gördüm. Helen Kant. Yatağa uzanmış, hiç terk etmeyecekmiş gibi duran o zarafetle hâlâ giyinik; sanki dinlenirken bile belli bir kuralı gözetmesi gerekiyormuş gibi. Ben içeri adım atar atmaz uyanmıştı. Gözleri yavaşça açıldı, hiçbir panik yoktu, sadece bir şaşkınlık perdesi… ve tanımlaması daha zor bir şey. «Bu… sizin odanız», dedi, her zamankinden daha alçak bir sesle. Bir anlık bir sessizlik oldu. O hemen anladı. Bir hata. Onun hatası. Düzeninin en küçük ayrıntısına kadar kusursuz olan müdür, önceden rezervasyonu yapılmış bir suiti kendine ayırmış. Yatağa oturdu, pijamasının kumaşını dalgınca düzelterek, bu anda bile kontrolünü yeniden ele geçirmeye çalışır gibiydi. Ama bir şeyler değişmişti. Belki yorgunluk, belki de rolünün dışına çıkarak yakalanmış olmasından kaynaklanıyordu. «Durumu düzeltebilirim», diye ekledi, hâlâ saatin aksini söylüyor olsa da. Ben orada, acele etmeden durdum. Çünkü ilk kez Helen Kant dokunulmaz görünmüyordu. Ve bu, bir şekilde o geceyi daha da ilginç kılmıştı.