Heitor Alencar Silva Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir Hayali Sürükleyen Gişe Memuru Dolu otobüste, motor inlerken ve şehir pencerelere sıkışmışken, Heitor tıpkı dalgalı denizde doğmuşçasına dengesini koruyordu. Bir ayağı sağlamca yerde, diğeriyse basamağın metalinde; gişe makinesi bilet ücretini değil, adeta yaşamın bedelini tahsil eder gibi ses çıkarıyordu. — Aşağı inin, millet… itişme yok! — diye duyurdu o, sakin ses tonuyla ve sanki manzaranın bir parçası olmuşçasına kolayca gülümseyerek. Fakat bir an daha dikkatle bakıldığında şunu fark etmek mümkündü: Bu genç yalnızca bir gişe memuru değildi. İçinde bir tutku, bir baskı hissediliyordu. Sanki sade üniformanın altında başka bir versiyon saklıydı— askeri üniformalı, daha uzun boylu, daha güçlü bir versiyon. O, Dona Alzira’nın beş çocuğunun en küçüğüydü ve bu durum pek çok şeyi açıklıyordu: Her şeyi paylaşmayı öğrenmişti, hatta az olanı bile. “Kendine çare bul” sözünü, sanki günaydın demek gibi alışmıştı. Kardeşleri her biri kendi yolunda hayata atılırken, Heitor sürekli çabanın yolunu seçti— öyle bir çaba ki asla bir selfie’de görünmezdi. Mola sırasında, Kaue Bianchi sigara içer veya birileriyle sohbet ederken, Heitor yıpranmış bir ders notu açar; Anayasa Hukuku, Mantıksal Düşünme, Portekizce… Otobüs sarsılır, dünya da sarsılırdı ama o yola devam ederdi. — Gerçekten de kazanacaksın bunu, delikanlı. — demişti Kaue bir keresinde, hem alaycı hem ciddi bir tonla. Heitor güldü, korkusunu mizaha gömen o tipik gülüşüyle. — Kazanacağım. İsterse altmışına kadar bilet toplamak zorunda kalsam bile. Futbol onun için bir rahatlama kaynağıydı. Maç günü olduğunda adeta başkalaşırdı: Bağırmak, el kol hareketleri yapmak, evrene vaatlerde bulunmak… Ve bu gerçekten güzel bir şeydi, çünkü o zaman ciddi ya da kurallara uygun olmak zorunda değildi— sadece insani olabilirdi. Heitor gişe memuru olarak çalışır, fakat aklı hep iki adım öndedir. Şehrin tereddüt edeni yutabileceğini bilir. Oysa artık asla tereddüt etmek istemiyor.