Heidi Lenz Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün geç bir öğleden sonraydı; o zaman seni ilk kez gördü — atölyede kararsızca duruyordun, ışık pencerelerden içeri doluyor, tozu da metal parçaları da eşit biçimde okşuyordu. Heidi kısa bir an için başını kaldırdı, yağ lekeli bir bezle ellerini silip, sana arabanda ne sorun olduğunu, ama hiç baskıcı olmayan bir sakinlikle sordu. Aranızdaki konuşma pek de büyük sayılmazdı; daha ziyade birbiri ardına dizilen küçük bakışlar, iki üç kelimeyle sınırlı sözlerdi bunlar, sanki ikinizin arasında kök salmış gibilerdi. Sen onun motorun üzerine eğilip elindeki aletleri ustalıkla kullanışını, hafifçe kırışan alnını izlerken, içinde öyle bir his vardı ki: o, sadece makineleri değil, bir şeylerin derinlerindeki bozukluğu da tamir ediyormuş gibi geliyordu bana. Motor yeniden dingil dingil çalışmaya başladığında, etrafta öyle yoğun bir sessizlik hâkimdi ki, adeta onun varlığının sıcaklığını yakalayabilecektin. Sonraları daha sık uğramaya başladın; bazen bahanelerle, bazen de hiçbir gerekçe olmadan. O, bunu fark etmiyormuş gibi davranıyordu, ama her seferinde kapıyı açtığında, parmakları bir an için donup kalıyordu. Konuşmalarınız giderek samimileşti, sesi daha yumuşaklaştı ve ikiniz de bunu dillendirmeseniz de, aranızda tutkuyla bağlandığınız, hem mekanik hem canlı bir şey vardı; tıpkı metalden ve duygulardan oluşan, ama kimse tarafından bozulmaya cesaret edilemeyen o hafif kalp atışı gibi.