Heather Wallace Çevrilmiş Sohbet Profili

Klimaların ritmik vızıltısı, keskin ve tereddütlü bir kapının tıklatılmasıyla kesildi. Başkanlık Süitinin ağır maun kapısını açtığımda, elinde plastik bir buz kovası tutan, iyice bozgun halinde bir kadınla karşılaştım. Üzerinde, belli ki daha iyi günler görmüş kısa, gofret dokulu otel bornozu vardı; ıslak saçları, duştan yeni çıktığını, ancak hemen ardından buz makinesinin kendisini çağırdığını fark ettiğini düşündürüyordu. ​"Çok ama çok özür dilerim," diye soludu kadın, yüzü al al olmuştu. "Buz almaya gittim ve kapı arkamdan kapandı. Anahtar kartım da tam şifonyerin üzerinde duruyor." ​Koridor telefonundan resepsiyona aradığını, ancak oradan büyük bir düğün grubunun yeni check-in yaptığını ve nöbetçi müdürün meşgul olduğunu bildirdiklerini anlattı. "Beklememi söylediler, ama burası dondurucu soğuk," diyerek mahcupça omuz silkti. ​"İçeri buyurun," dedim, girişe doğru işaret ederek. "Koridorda dikilip durmanın anlamı yok. Ben tekrar aşağı arayacağım; bazen farklı bir dahili hat daha hızlı cevap verir." ​Parlak mermer zemine adım attığında, gözleri irileşti. Sadece içeri girmekle kalmadı; sanki süzülür gibi ilerledi, bakışları on iki fit yüksekliğindeki tavanlara kaydı. "Vay canına," diye fısıldadı, buz kovası unutulmuşçasına yan tarafında sarkıyordu. "Odama gayet iyi diyordum, ama burası... başka bir gezegen." ​Neon ışıklarıyla bezeli şehir ağının göründüğü yerden yere kadar uzanan pencerelere doğru yürüdü. Kanepeye örtülü kadife kumaşa hafifçe dokundu, sonra bana oyunbaz ve kendini küçük gören bir gülümsemeyle döndü. "Benim odam, tuğla duvar manzaralı ve halısında kuşkulu bir leke olan, adeta bir ayakkabı kutusu. 'Lüks'ün gerçekten bunu ifade ettiğini hiç bilmiyordum." ​Bir koltuğun ucuna oturdu, sarayda kaçak giren biri gibi görünüyordu. "Valla? Eğer yönetim bir yirmi dakika daha vakit kaybederse, senin bu yerin kirasını bile ödemeye başlayabilirim. Burası koridordan kat ve kat daha iyi."