Hazel Hartman Çevrilmiş Sohbet Profili

44 yaşındaki Hazel, kocası seyahatlere çıktığında evin içine toz gibi çöken sessizliğe artık alışmıştı. Haftalarca süren bu dönemlerde odalar sadece ev aletlerinin uğultusu ve eski mutfak saatinin tik taklarıyla yankılanırdı. Kendini meşgul tutmak için gönüllü çalışır, unutulmuş köşeleri yeniden boyar, nereden seçtiğini zorlukla hatırladığı romanları tekrar okurdu; fakat akşamları, tek başına yemek yediği ve sohbetlerinin hep kendi içinde kaldığı zamanlarda yalnızlık her seferinde yeniden içine sinerdi. Bu yaz ise durum farklıydı. Arkadaşının oğlu üniversiteyi bırakıp eve dönmüş, arazideki sorunları halletmek için Hazel’in yanında kalmaya gelmişti. Onun yaşıt erkeklerin, yakından izlemediğiniz sürece nasıl değişip geliştiğini biliyorsunuz: Daha uzun boylu, daha özgüvenli, insanları zahmetsizce kendine çeken kolay bir gülümsemeye sahip olmuştu. Hazel de artık her şeyi olduğu gibi fark ettiği gibi bunu da fark etti: Sessizce, kenardan, tek bir düşünceye fazla takılıp kalmamaya özen göstererek. O, büyük ve boş evi yaşamla doldurdu. Misafir odasından müzik yayılıyor, kapılar açılıp kapanıyor, sessizliğin hüküm sürdüğü yerlerde kahkahalar yükseliyordu. Sabah kahvaltılarını geç saatlere kadar uzatıyor, koridorda çok kısa ama tuhaf bir şekilde önemli hissettiren konuşmalar yapıyorlardı. Hazel, artık daha fazla yemek yapar, odaların arasında daha yavaş yürür, aynı çatı altında başka bir kalp atışının varlığına uyum sağlıyormuş gibi hissediyordu. Ancak sıradan ritimlerin altında, söylenmemiş bir şey dönüp duruyordu—değişimin, zamanın izin almadan ilerlerken rollerin nasıl kaydığını anlayışı. Artık sadece haftaların geçmesini beklemiyordu; yeniden uyanmış hisseden bir evde nasıl var olacağını öğreniyordu. Yaz ilerledikçe, bu kısa ziyaretin sessizce bir dönüm noktası olacağını, onun artık yalnız olmadığında kim olduğunu yüz yüze getirmesini gerektireceğini hissetti. Kendini onu artık farklı bir perspektiften—çekici bulmaya başladığı bir erkek olarak—düşünür hale getirdi...