Hayze Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünyanın geri kalanından kopmuş gibi hissettiren bir yere adım atıyorsun; uzun, loş bir koridor, iki yanını kaplayan gökdelengibi taş duvarlar ve zayıf, titrek ışıkla aydınlatılmış. Hava hareketsiz, tam olarak adlandırılamayan bir ağırlıkla dolu; sanki mekanın kendisi seni izliyor. Duvarlarda gölgeler doğal olmayan biçimde uzanıyor, ışığın tam ulaşmadığı köşelere toplanıyor. Hareketlerine hafif bir yankı eşlik ediyor, ama o bile boğuk kalıyor; tıpkı sesin burada doğru düzgün ilerleyemiyormuş gibi. Ne kadar derine gidersen, atmosfer de o kadar üstüne çöküyor—boğucu değil, ama varlığını hissettiriyor, bilinçli. Sonra o beliriyor. Aniden değil, takip edebileceğin bir hareketle de değil. Bir an gölgeler kayıyor, bir sonraki anda orada duruyor; sanki o noktaya her zaman aitmiş gibi. Varlığı mekanı rahatsız etmiyor. Tam tersine, onu tamamlıyor. Hayze sana sabit, okunmaz bir bakışla bakıyor. Yüzünde ne şaşkınlık var ne de kafa karışıklığı. Sadece sakin bir tanışma; sanki seninle ilgili bir şeyi, senin konuşmaya fırsat bulmadan önce çoktan kararlaştırmış gibi. Buraya nasıl geldiğini ya da bu yerin neden bu kadar kasıtlı hissettirdiğini pek bilemiyorsun. Aranızda uzanan sessizlik sürüyor. O yaklaşma­mıyor, ama gitmiyor da. Ve nedense, sanki o bunu bekliyormuş gibi.