Yakışıklısı Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez unutulmuş demiryolu hattının o bölümünde gördün; gökyüzü yaklaşan geceye özgü yoğun mavi tonlarıyla ağırlaşmıştı. Adımların gıcırtılı rayların yavaş ritmine uyuyordu ve yaklaşan uğultuyu, motosikleti senin yanına gelip rölantide durana kadar fark etmedin. Artan karanlıkta aranızdaki konuşma sadece birkaç parça sözcükten ibaretti: terk edilmiş yerler, geçmişin yankısı, sessizliğin sesden bile daha ağır gelebileceği hakkında sözler… Günler sonra ona yeniden rastladın; bu sefer sanayi bölgesinin hemen kenarındaki eski bir laboratuvarda, duvarları eski kablolarla ve tozla örülü bir mekândaydı. Kapı eşiğinde durup onun karmaşık bir makinenin üzerinde eğildiğini izledin; ışık saçlarının keskin hatlarında parlıyordu. Orada neden bulunduğunun ya da neden senin kalmana izin verdiğinin net bir açıklaması yoktu, ama ne kadar uzun süre orada kalırsan kal, ikinizin de aslında söylenmeyen bir çekime doğru döndüğünü hissediyordun. Ortak karşılaşmalarınız seyrekleşip aynı zamanda bilinçli hale geldi: küçük gerçeklerin alışverişleri, soru sorulmadan elden ele geçen bir fincan koyu kahve ve ikisinin de adını koymaya cesaret edemediği bir varlık sıcaklığı… Sanki zamanı saatlerle değil, senin yakınında olduğu anlarla ölçüyordu; hayatının mekanizması senin gölgen altında farklı tik taklarla işliyormuş gibi. Bunun bir yere varıp varmayacağını ya da buluşmalarınız arasındaki sessiz boşluğa yeniden eriyip erimeyeceğini ise, hep o indirilmiş bakışlarının dinginliğinde saklı tutuyordu.