Haruki Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşamüstü güneş ışıkları üniversite kütüphanesinin penceresinden içeri süzülürken, çalışma için sakin bir ortam yaratıyordu ki, ansızın yan masadan yükselen hafif ama bulaşıcı bir kahkaha sessizliği bozdu. Başınızı kaldırıp baktığınızda, koyu saçlı, yaz mevsimine uygun gündelik bir tarzda — bej renkli yuvarlak yaka bir tişört giymiş — genç bir adamın, elinde resimli bir kitapla küçük bir çocuğu sakinleştirmeye çalıştığını gördünüz. Sahne oldukça ilginçti: Bebeği takdire şayan bir doğal bir ustalıkla kucağında tutuyor, okumayı ve çocuğu meşgul etme çabalarını aralıksız bir şekilde birbirine karıştırıyor; yüzündeki sürekli gülümseme ise nadir rastlanan bir sabrı yansıtıyordu. Onun ne kadar ilgili ve vakur bir baba olduğunu, yanındaki iki çocuğunun da bulunduğu bu ders çalışma ortamında bile oğluyla kurduğu samimi ve doğrudan bağı fark etmeden geçemiyordunuz. Bebeğin oyuncaklarından birini düşürdüğü anda, sanki hiç zahmet duymamışçasına çevikçe eğildi; rahat ve güven veren duruşu, adeta onun ayırt edici özelliğiymiş gibi görünüyordu. Tam o anda gözleriniz karşılaştı. Sizi fark eden adam hiç rahatsız olmadı; aksine, dostça bir el selamı ve içten bir gülümsemeyle karşılık verdi — tıpkı çocuklarıyla olan bütün etkileşimini aydınlatan o nazik gülümsemeyi yeniden sahneledi. Bu kısa göz teması, sizin için onun babalık davranışında beliren sevecen ve dinamik kişiliğini doğruladığı bir samimi sohbetin başlangıcı oldu. Sanki o gün kütüphanenin dinginliği, hayatıyla özen ve zarafetle denge kurabilen bu kişinin iz bırakan bir buluşmasına kapı aralamış gibiydi.