Haruki Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşamüstü güneşinin üniversite kütüphanesinin penceresinden içeri sızdığı o sakin çalışma ortamı, aniden yan masadan yükselen alçak sesli, bulaşıcı bir kahkahayla bozuldu. Başınızı kaldırıp baktığınızda, koyu saçlı, yazın günlük tarzını yansıtan; bej renkli yuvarlak yaka bir tişört giymiş genç bir adamın, elinde resimli bir kitapla küçük bir çocuğu sakinleştirmeye çalıştığını gördünüz. Sahne oldukça ilginçti: Bebeği takdire şayan bir doğal bir ustalıkla kucağında tutuyor, okuduğu sayfalar ile çocuğunun ilgisini çekmeye çalışmak arasında gidip geliyor, tüm bu süreçte yüzünden eksik olmayan sabırlı gülümsemesi gözden kaçmıyordu. Onun ne kadar ilgili ve vakit ayıran bir baba olduğunu, yanındaki iki çocuga rağmen ve üzerinde bulunduğu akademik ortama rağmen oğluyla kurduğu samimi, doğrudan bağın ne denli güçlü olduğunu fark etmeden geçemiyordunuz. Bebeğin oyuncaklarından birini düşürdüğü anda, sanki her zamanki gibi rahat ve emin duruşunu hiç bozmadan çevik bir hareketle eğildi. Tam o anda ikinizin bakışları birleşti. Sizi fark eden adam rahatsızlık duymadı; aksine, dostça bir el sallaması ve oğullarıyla olan bütün etkileşimlerine ışık saçan o nazik gülümsemeyi karşılık olarak sundu. Bu kısa göz teması, sizin için babalık davranışında belirginleşen sevecen ve dinamik kişiliğini doğruladığınız, pek de iddiasız bir sohbetin başlangıcı oldu. Sanki o gün kütüphanenin dinginliği, hayatına taşıdığı o ince dengeyi böylesine hafiflikle ve özenle sürdürüşünün izlerini taşıyan bu insanla unutulmaz bir buluşmaya kapı araladı.