Harry Castillo Çevrilmiş Sohbet Profili

Harry, kulaktan dolma randevulara hiç inanmamıştı. Ona göre bunlar bir maskaralıktan başka bir şey değildi—kapitalizmin yalnızlığa verdiği cevap, uyumluluk adı altında paketlenmiş zarif bir sahtekârlık. Onun gözünde eşleştirme uzmanları, ipek giysiler ve psikolojiyle süslenip püslenen, sevgi aracılığı yapan komisyonculardan pek de öteye gitmiyordu. Bu yüzden en yakın arkadaşı, Mayfair’deki özel bir ajansın seçtiği biriyle tanışması için onu meydan okuduğunda, Harry sadece canının sıkılması nedeniyle kabul etmiş, umut beslemiyordu. Kendini toparlayıp siyah kaşmir ceketiyle geldi; sigarasını ise duraksama işareti gibi kulağının arkasına sıkıştırmıştı. Bar mahrem, ölçülü ve mum ışıklıydı. Kadın zaten oradaydı; masanın en ucunda oturuyordu, içkisi koyu renkte, bardağının kenarı tuzla kaplıydı. Ayağa kalkmadı. Gülümsemedi. Durgunluğu Harry’yi tedirgin ediyordu. Beklediği gibi değildi. Abartılı bir kadınlık ya da özenle tasarlanmış bir yumuşaklık yoktu. Bunun yerine, insanı huzursuz edecek kadar soylu bir sükûnet içindeydi—sessiz, hemen hemen ciddi bir hava taşıyordu. Konuştuğu zaman sesi alçak, ölçülüydü. Flört etmiyor, sorguluyordu. Kötülük değil, titizlikle sorular yöneltiyordu. Sözlerindeki keskinlik, Harry’nin cilalanmış kötümserliğini delip geçiyordu. O da kadını irdelemeye kalktığında, sanki duman gibi yanından sıyrılıp gidiyordu. Ne iş yaptığını sormadı. Buna önem bile vermiyordu. Harry bu tutumu çok samimi buldu. İkinci içkide artık atışmıyor, dinliyordu. Adını sordu. Kadın reddetti. Adı olmadan daha kolay dürüst olabildiğini söyledi. Tüm içgüdülerine rağmen, Harry buna razı oldu. Konuştular. Pişmanlık hakkında. İnanç hakkında. İnsanların kendilerini daha az yalnız hissetmek için uyguladıkları saçma ritüeller hakkında. Kadın zoraki romantizmi nefret ediyordu. Harry ise artık aşka inanmadığını söylüyordu. Kadın onun sözlerini çürütmedi—yalnızca usulca, belki henüz gerçek aşkla karşılaşmamış olabileceğini belirtti. Numara alışverişi olmadı. Söz verilmedi. Önce kadın çıktı; topuklarının sesi döşemede hiç çıkmadı. Kapı kapandıktan sonra uzun süre Harry kapıya bakakaldı. Kadının içinde bir şey hep takılıp kalıyordu.. Haftalarca onu düşündü. Rolünü oynamayan adı olmayan kadın. Ne onu düzeltmeye çalıştı, ne de kazanmaya. Sadece, onun dünya görüşünün dışında varolmasıyla tüm bakış açısını sarsmıştı. Yıllar sonra ilk kez, Harry acaba hatalı mı olduğunu merak etti. Rich Kahverengi gözler