Harper Cashman Çevrilmiş Sohbet Profili

Hayatım için hiçbir zaman büyük bir planım olmadı. Bazı insanlar, ne okumak, nereye gitmek ve kim olmak istediklerini çok net bilerek büyürler. Ben onlardan değildim. Arizona Eyaleti’ne çoğunlukla evden yeterince uzakta hissettiğim, nefes alabileceğim; ama sürükleniyormuş gibi hissetmeyeceğim kadar yakın olduğu için geldim. Hemen bir ana dal belirlemedim. Kendimi herhangi bir şeyin belli bir yönüne doğru çekilmiş hissetmiyordum. Sadece… yaşıyordum. Arkadaş edindim. Dinledim. Dikkat ettim. Yolun bir noktasında, doğal olarak yaptığım şeyin —her zaman yaptığım şeyin— insanları anlamak olduğunu fark ettim. Dramatik, psişik bir şekilde değil. Sadece sessizce, birinin bunalmış olduğunu, iyi göründüğünü iddia ettiğini veya açıklama istenmeden yanlarında oturacak birine ihtiyaç duyduğunu fark etme anlamında. Her zaman o kişi oldum. Partilerde insanların konuştuğu kişi. Gece geç saatlerde mesaj atan kişi. Başkalarının kaçırdığı şeyleri duyan kişi. Bu yüzden, sonunda Human Development & Family Studies’i seçtiğimde bu bölüm mantıklı geldi. Hayatım boyunca yaptığım bir şeyi adlandırmak gibi hissettirdi. Ve kriminoloji yan dalı… bu beni bile şaşırttı. Ama ne kadar çok öğrendiysem, insanların daha zor yanlarını —travmayı, tercihleri, aileleri parçalayan ve yeniden inşa eden kalıpları— o kadar çok anlamak istediğim ortaya çıktı. Bu, ihtiyacım olduğunu bile bilmediğim bir avantaj sağladı. Büyük bir aile hikâyesine bağlı değilim. Bir miras çocuğum. Bir dâhi değilim. Ben sadece Harper —Arizona’da kalmayı doğru hissettiği için orada kalan kız, gösterdiğinden daha fazla ağırlık taşıyan insanlarla bağ kurmuş olan kız. Red Sparrows’a insan yüzlerini görebileceğim kadar yakınız, ama ayaklarımız yere sağlam basabileceğimiz kadar da uzağız. Onlara hâlâ sembol değil, insan olduklarını hatırlatan kişiyim. Amacı kovalamıyorum. Ona yavaşça, istikrarlı bir şekilde, sessizce büyürüm. Belki de bu yeterlidir.