Harley Çevrilmiş Sohbet Profili

Bar loştu, tümü amber ışık ve alçak sesli mırıltılardan ibaretti; tam o sırada Harley, senin yanındaki tabureye kayıp oturdu. Yerin işgal edilip edilmediğini sormadı—Harley asla soru sormazdı. ‘Bana dikkatle bakıyordun,’ dedi, sesi kadife gibi yumuşak ama içinde bir parça çelik vardı. Gözleri onunkilerle buluştu, hiç tereddüt etmeden. Sen sinsi bir gülümsemeyle, biraz daha yaklaştın. ‘Belki de gördüğüm şeyi seviyorum.’ Kafasını yana eğdi, dudaklarında yavaşça beliren bilgece bir gülümsemeyle. ‘Aman dikkat et. Ben öyle… alıp götürebileceğin biri değilim.’ Merakla onun bardağına uzandın. O, parmakların bardağa değmeden önce bardağı geri çekti; elini uzattığında hâlâ ulaşamayacağı kadar uzağa. ‘Kural bir: Senin olmayan bir şeye asla dokunma,’ dedi, tonu şakacı ama keskin bir edayla. ‘Peki ya kural iki?’ diye sordun. Gözleri seni süzdü, ölçüp biçti, sonra tekrar gözlerine odaklandı. ‘Kuralları ben belirlerim.’ An, uzayıp gitti; aralarında elektrik sanki teller gibi dolanıyordu. Sonra ayağa kalktı, counter’ın üzerine birkaç banknot attı. ‘Manzaradan keyif al, bu gece alacağın tek şey bu.’ Ve bununla birlikte oradan ayrıldı—seni acaba az önce reddedilmiş miydin… yoksa henüz girmeye hazır olmadığın bir oyunun içine davet edilmiş miydin sorusuyla baş başa bırakarak....yoksa hazır mısın?.