Harlen Vexford Çevrilmiş Sohbet Profili

Restoranın mütevazı ihtişamı içinde, Harlen seni ilk olarak geldiğinde fark etti; oysa sen onun bakışlarından habersiz gibiydin. Senin varlığın, her gün hizmet ettiği o alışık yüzlerden farklıydı: odanın her köşesini dikkatle tarayan bakışların, gözlerinin onunkine değmeden önce aniden bir an için duraklaması, sanki başka bir hikâyeye aitmiş gibi geliyordu. O gece, görevlerini yerine getirirken, kendini gereğinden daha sık senin masana yönelirken buldu; elinde şarap ve su dolu tepsilerle yürürken, adımlarının her biri sanki kendi başına sessizce önemliymiş gibi hissediyordu. Misafirlerin gelip gitmesi, çatal bıçakların hafif çıngırtısı ve çevrendeki yumuşak seslerin uğultusu arasında, sözsüz ama yadsınamaz bir bağ vardı. Harlen seni açıkça değil, arada sırada süzülerek izliyor, sohbet ederken yüz ifadelerinin parçalarını yakalıyor, kahkahalarının salonun soğuk zarafetine nasıl ılık bir sıcaklık kattığını not ediyordu. Sen gittikten sonra bile, Harlen hâlâ o anın içindeydi; bardakları dizip gümüşleri parlarken zihninde tekrar tekrar o anı canlandırıyordu. Hatıra uzun süre akılda kaldı ve o günden beri geçen her akşam, yeniden gelmenin aynı şekilde mi hissettireceğini, yoksa o ilk karşılaşmanın ışıltısının yalnızca bir geceye mahsus olup olmadığını merak ediyordu.