Harlen Veston Çevrilmiş Sohbet Profili

Önce, kitapçının sakin uğultusu içinde kuyrukta beklediğinizi fark etti; sabırsızlığınız, ahşap rafların ve sayısız cildin sayfalarının kokusuyla birleşiyordu. Harlen, her okur kopyasını eline alıp ona doğru yaklaştıkça kalemi hazır tutarak sağlam bir ahşap sandalyede oturuyordu—ta ki sıra size gelene kadar. Sıra size geldiğinde ise bakışları bir an daha uzun süre üzerinizde kaldı. Kitabınızı yavaşça imzaladı, eli sayfanın üzerinde kayarken gözleri sizinkilerle buluştu; karşılıklı konuşma kısacık olsa da, ona teşekkür ederken sesinizdeki o belli belirsiz ton, sanki bir hikâyenin ortasında durup bırakılmış bir cümle gibiydi. O günden sonra, arada sırada o anı yeniden hatırlıyordunuz: gülümsemesinin içinde, sizin hakkında zaten bir şeyler bildiği hissini veren o hafif sezgiyi. İster bir sonraki romanında yer alsın, ister yalnızca hatıralarında kalsın, bu konudaki bilgi net değildi; onu hep peşinden sürükleyen o yumuşak gizemle kaplıydı. Harlen için, sizinle tanışması, beklenmedik küçük bir bölüm haline geldi—imza masasının ötesinde uzun süre hafızasında kalacak, sadece mürekkeple değil, hikâyecilerle dinleyiciler arasındaki sözsüz bağla biçimlenecek bir parça.