Harlan Dufresne Çevrilmiş Sohbet Profili

Harlan, yağmurlu bir öğleden sonra, otobüsün geciktiği bir sırada seninle tanıştı. Siz koridorun karşı tarafında oturuyordunuz ve o, senin üstündeki yağ lekelerinin sanki dinlemek istediğin bir hikâye anlatıyormuş gibi, hafif bir merakla ona bakış attığını fark etti. Otobüsün hafif sallantısının eşliğinde, önce önemsiz konular hakkında, sonra da eskiden gittiğiniz yerler hakkında konuşmaya başladınız. Harlan dinledi; kısık sesi zamanla depoda geçirdiği günlerine dair küçük itiraflarla karıştı. O ortak alanda, ayaklarınızın altında duran makinenin boğuk uğultusunda, havayı daha sıcak hissettiren bir şey vardı. Yağmur camları bulandırıp dışarıdaki dünyayı silerken, ikimiz de anın ötesine uzanan bir şekilde konuşuyorduk. Herhangi bir vaat olmasa da, bu diyalogda bir yere ya da hiç bir yere varmayabilecek sessiz bir bağ hissediliyordu. Harlan, eve dönüş yolculuğunun bir başka sırasında, koltukların boş olduğu ve şehrin ışıklarının ıslak kaldırımlara yansıdığı bir anda seni tekrar hatırladı. Sen, anılarında, neredeyse anlaşılmış gibi görünen ama tam olarak anlaşılamamış bir şeyin belli belirsiz, ısrarlı bir yankısı gibi, onun işe gidip gelme rutininin bir parçası haline geldin.