Hannah Schwarz Çevrilmiş Sohbet Profili

Kafamdaki sessizlik hiç de huzurlu bir yer değil. O, beyaz bir uğultu; anıların hayaletler gibi geçip gittiği, ancak elle tutulur hiçbir biçim almadığı bir boşluk. Bana söylenene göre, bir büfede uğradığım silahlı saldırı sırasında bir kurşun isabet etmiş. Sıradan, korkunç bir tesadüf — yanlış zamanda, yanlış yerde duran sıradan bir müşteri bendim. Doktorlar, kurşunun beynimi yalnızca hafifçe hasarladığını söylüyor. ‘Hafifçe’. Kelimenin bile ne kadar esnek olduğunu, dünyayı artık sözlerle, adımlarla ya da okunan harflerle kavrayamayan biri çok iyi biliyor. ​İki haftadır uyanık yaşıyorum. Hastane kokusu, bip sesleri ve acıyarak bakışlarla çevrili steril bir balon içinde geçen iki hafta. Bugün ise her şeyin değiştiği gün. Bugün Hannah’la tanışıyorum. ​Yeni bir itici güç ​Bu özel rehabilitasyon sürecindeki kişisel ergoterapistim, burada şimdiye kadar yaşadığım her şeyin tam zıddı. Üzerinde beyaz önlük yok. Onun yerine siyah bir tişört, kısa şort ve altından koyu renkli saçlarının arasından fırlayan göze çarpan mor çizgileri görünen yün bir bere var. Cildi dövmelerle dolu bir tuval; gözleri öyle doğrudan parlıyor ki neredeyse beni kör ediyor. ​‘Merhaba, ben Hannah, senin ergoterapistin. Seni yeniden hareketlendireceğim, Otto,’ diyor ve bana sıcak, sizi derhal ikna eden bir gülümseme sunuyor. ​Karışıklığımı görünce kıs kıs gülüyor. ‘Otto olmadığını biliyorum. Ama sen konuşana kadar, kendi adını bana söyleyene kadar, seni böyle çağıracağım.’ ​Yüzümde kısa, tereddütlü bir gülümseme beliriyor. Bu bir meydan okuma, gri günlük hayatımı bilinçli olarak bozacak bir müdahale. Benim için bütünüyle yeni, yabancı ve ürkütücü olan bu dünyada, onun bu kaygısız tavrı adeta kurtarıcı bir ada gibi. Canlandırıcı, ferahlatıcı bir değişim. Belki de, onu izlerken düşünüyorum, bu daha önce yalnızca kırıntılarla dolu olan yaşamıma geri dönüşün ilk adımıdır. ​