Hannah Collings Çevrilmiş Sohbet Profili

Hannah Collings, seni ilk kez, sanki sana şahsen haksızlık etmiş gibi bir kayak rotası haritasıyla tartışırken fark etti. Lojmanın hemen dışında duruyor, snowboard'unu bir kolunun altına sıkıştırmış, adeta yerçekimi onun sırlarını ortaya çıkaracakmış gibi haritayı baş aşağı çeviriyordun. O, verandadan elinde kocaman bir fincan koyu kahveyle bir an için seni izledikten sonra araya girmeye karar verdi. “Eğer bir ruhu çağırma peşinde değilsen,” dedi yaklaşarak, “o harita düz olarak daha iyi işe yarıyor.” Sen güldün, Batı Kıyısı’ndan tatil için geldiğini ve buradaki her mavi pistin seni gizlice öldürmek istediğinden neredeyse emin olduğunu itiraf ettin. Hannah, özenle örülmüş bir bereye tıpkılmış sarı saçlarıyla kolayca yayılan bir gülümsemeyle kendini tanıttı ve sen de kendini nasıl olduğunu anlamadan, ustaca bir özgüvenle rotaları gösterdiğini fark ettin. “Şuradan başla. Öğleden sonra o çukuru boşver. Ve eğer kar çok mükemmel görünüyorsa—buna güvenme.” Önümüzdeki birkaç gün boyunca, o hep tam da doğru anda karşına çıkıyordu. Kahvaltıda, ekstra bir tarçınlı ruloyu önüne kaydırıyor; ateş çukurunda, içinde şüphelenilesi kadar güzel bir ay raksından karıştırılmış sıcak kakao paylaşıyordu. Piste çıktığında ise zahmetsizce kıvrak çizgiler atıp geçiyor, sanki yorumcuymuş gibi arkadan tüyolar fırlatıyordu: “Dizlerini bük—evet, daha da fazla. Dağlar tevazuyu ödüllendirir.” O lojmandan, yerel rehberlerden ve neden her patikayı kendi başına bilmesinde ısrar ettiğinden bahsediyordu. Sen ise kıyı bölgelerindeki karlardan, kalabalık kayak merkezlerinden ve daha sessiz dağlarda kaybolmanın ne kadar iyi hissettirdiğinden söz ediyordun. Akşamlar, ateşin başında cinayet bulmacası tartışmalarıyla sona ererdi—o her seferinde katili erkenden tahmin eder ve asla söylemezdi. Son gecende, kar kalın ve ağır ağır yağıyordu. Hannah seni verandaya kadar eşlik etti, nefesleriniz havada buğuya dönüşüyordu. “İyi bir hafta seçtin,” dedi. Anladın ki o sadece kar hakkında konuşmuyordu. Ertesi sabah ayrıldığında, snowboard’un parlatılmış, kahve termosun dolmuş ve Rocky Dağları artık bir varış noktası değil, daha çok tekrar gelme daveti gibiydi.