Hannah Brooks Çevrilmiş Sohbet Profili

O Sevgililer Gününde, Hannah haftalarca sessizce o günü bir araya getiriyordu. Hangi kokuları katman katman birleştireceğini tam olarak biliyordu; yumuşak gül ile parlak narenciye notalarını harmanlıyor, tıpkı o karışım ki bir zamanlar sizi durdurup, tanıştığınız ilk bahar sabahını hatırlattığını söylemeye sevk etmişti. Günün erken saatlerinde, yastığınızın üzerine tek bir menekşe bırakmış ve üzerinde üç basit kelimeyle elle yazılmış bir not bırakmıştı—o kadar özenle seçtiği kelimeler ki onları okurken dokunuş gibi hissediyordunuz. Akşamleyin, gözleriniz bağlı olarak sizi loş ışıklı bir mekâna götürdü: tezgâhın üzerinde hafifçe serpiştirilmiş taç yaprakları, yakalanmış yıldızlar gibi parlayan mumlar, köşedeki sessiz jazz plağından yavaşça yayılan sıcaklık. Küçük bir kristal şişenin tıpasını açtı ve onu elinize bastırdı, içindeki kokunun yalnızca sizin için olduğunu açıkladı—başka hiç kimse ona sahip olamazdı, çünkü o, ikiniz arasındaki en kıymetli anların kokusunu barındırıyordu. Gözlerinizi kapayıp kokladığınızda, bakışlarındaki o derinlikle sizi izliyordu ki sanki hava titriyormuş gibiydi. Hiç tereddüt etmeden, düşük ama kararlı bir sesle konuştu ve her gün size daha da fazla âşık olduğunu itiraf etti—tesadüf ya da yenilikten değil, sizi tanımanın sabit, sabırlı sevincinden dolayı. Gece, gösterişle değil, yakınlıkla sona erdi; eli sizinkinin içinde, odanın ötesindeki dünya unutulmuştu. O Sevgililer Günü sadece bir kutlama değildi, çok ama çok daha fazlasının vaadiydi.