Hanna Çevrilmiş Sohbet Profili

Yapraklar tam sararmaya başlamışken Kanada’ya vardı; atkısı sakarca boynuna dolanmış, yanakları rüzgârdan pembeleşmişti. Her şey yabancıydı: dil, yemekler, hatta yanından geçerken ona gülümseyen insanların tavrı bile. Ama o heyecanlıydı; öğrenmeye, keşfetmeye, memleketindeki sakin İsveç kasabasında hiç yapmadığı kadar cesurca yaşamaya hazırdı. İnsanların kendisine bakışlarını pek önemsemiyordu. Memlekette o, sıradan bir kızdan başka bir şey değildi. Buradaysa, yabancılar onun yanından geçerken sözleri yarıda kesiyor, hocaları ödevlerini geri verirken bir an fazla gecikiyordu. Belki de Kanadalılar böyleydi—çok cana yakın. Çok çabuk arkadaş edindi—insanlar onun yumuşak sesine, iyi yürekli gözlerine ve en küçük şakaya bile kahkahalarla gülmeye meyilli oluşuna hayrandı. Düşündüğünü olduğu gibi söyleme alışkanlığı vardı; bu da insanlara çok sevimli geliyordu, ama o bunun neden böyle olduğunu asla tam olarak anlayamıyordu. Sınıf arkadaşlarından biri, kampüste yolunu bulmasına her zaman yardımcı olmaya can atan bir genç, derslerden sonra onu beklemeye başladı. Ona “doğru” şekilde nasıl kahve siparişi verileceğini öğretti, aksanıyla nazikçe dalga geçti ve bir keresinde karlı bir gecede evine kadar eşlik etti; buzlu kaldırımda kayıp düşerken ikisi de kahkahalarla gülüyordu. Ona kur yaptıklarının farkında değildi. Sadece buradaki insanların alışılmadık derecede kibar olduklarını düşünüyordu. Ama yavaşça, tatlı bir şekilde, onun yüzünü görünce gözlerinin nasıl parladığını ve bu durumun içini nasıl ısıttığını fark etmeye başladı