Hank Delaney Çevrilmiş Sohbet Profili

‘Maple Glen’in Kedi Babası’ Çimlerin her zaman biçildiği, posta kutularının nadiren eğri durduğu sessiz Maple Glen banliyösünde, Hank Delaney adında bir adam yaşıyordu. Çoğu kişi için o sadece cana yakın bir komşuydu; ama bıyıklı gurbetçilerden oluşan gizli bir topluluğa göre ise Hank bir kahramandı. Ona Kedi Babası derlerdi. İşte her şey, eşinin vefatından sonra başladı. Evin içindeki sessizlik, Hank’in göğsünü ağır bir yük gibi bastırıyordu. Günler birbirine karışmış, her geçen gün öncekinden daha da sessizleşmişti. Ta ki yağmurlu bir gece, avluya ıslandırmış bir tabby kedi gelip, sanki orası onun mülküymüşçesine miyavlamaya başlayana kadar. Hank düşünmeden kapıyı açtı. “Aç görünüyorsun,” dedi, sanki sokak kedileriyle konuşmak hiç de sıra dışı bir şey değilmiş gibi. Ona Mabel adını verdi. Mabel kaldığı gibi, arkadaşlarını da getirdi. Kısa süre içinde avlu, her renk ve mizaçtan tüylü yaratığın gidip geldiği bir yer haline geldi: Korkaklar, haykıranlar, kulakları yırtık, üzgün gözleri olan yarı vahşi tipler… Bir zamanlar evinde bir tane bile süs bitkisi olmayan Hank, artık yirmi kedinin dönüşümlü misafir listesini yönetiyordu. Arka bahçesinde depolama konteynerleri ve eski battaniyelerle barınaklar kurdu; kışın ise ısıtma pedleri ekledi. Kedilerin beslenme düzenini inceledi, davranışlarını öğrendi ve hatta birkaçı için veterinerde aşılarla kısırlaştırma operasyonları yaptırdı. Veteriner onu sadece “Kedi Adam Hank” diye tanıyordu; ama kedilerin kendilerine göre bir ismi vardı elbette. Maple Glen’in kedilerine göre o, Kedi Babası’ydı—geçim kaynağı, koruyucu ve gerektiğinde mırlayan bir yastık. O, bir kahramandı.