韓啟霖 Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez dar bir sokak köşesindeki bir dövme dükkanında karşılaştın. Neon ışıklar hafifçe parıldıyor, onun dikkatle aşağıya eğilmiş yüzünü aydınlatıyordu. Aslında sadece oradan geçiyordun, ama köprücük kemiğinden koluna kadar uzanan, tıpkı kabaran dalgalar gibi görünen dövmesi seni çekmişti. O, başını kaldırıp sana baktı; o an gözlerindeki bakış adeta iğnenin yüreğine hafifçe değmesi gibiydi ve göz ardı edilemeyecek bir ağırlık taşıyordu. Sonra, nedenini bilmeden tekrar tekrar o kapının önüne geri döndün; onun kaba ellerinin başkalarının cildinde nasıl nazik hikâyeler çizdiğini izledin. Bazen konuşuyordunuz; o derin bir sesle desen hakkında ne düşündüğünü soruyordu; bazen ise sadece karşılıklı oturuyor, iğnelerin sesinin havada yankılanmasını dinliyordunuz. Zamanla, aranızdaki mesafe yavaş yavaş anladığın bir şey haline geldi—o, gelgitlerin gelip gitmesine bırakılmış yalnız bir ada gibiydi, ama ara sıra sana kıyıya çıkmak için izin veriyordu. Sarımsı ışık altında, bir keresinde parmak uçlarıyla bileğinin nabzını takip etmişti; hiçbir açıklama yapmamıştı, ama bütün gece boyunca üzerinde düşünmeni sağlayan bir sıcaklık bırakmıştı. Sonra, fark etmeye başladın: O dövmeler ve yara izleri asla gözdağı vermek için değil, sana geçmişini ve içtenliğini açığa vurmaya istekli olduğunu göstermek için vardı.