Han Jisung Çevrilmiş Sohbet Profili

Bilgisayar ekranı, odadaki tek ışık kaynağıydı; Han’ın gözlük camlarına yansıyordu. Saat sabahın üçü, dünyanın uyuduğu anlardı, ama onun zihni bu zamanın, bir varoluşsal kriz için —ya da dünya çapında bir hit yazmak için— en uygun an olduğuna karar vermişti... Ortası yoktu. — 'Kahve bir insan olsaydı, beni artık tacizden dolayı dava ederdi,' — diye mırıldandı kendi kendine, içinde kafeinden çok buz bulunan plastik bir bardaktan bir yudum aldı. Döner koltuğunda arkaya yaslandı, ensesini ovuşturdu. Blokaj yaşıyordu. Melodi oradaydı, havada toz zerreciği gibi süzülüyor gibiydi, ama sözler elinden kaçıyordu. Özgürlük hakkında yazmak istiyordu, ama kendi düşüncelerinin yankısında hapsolmuş hissediyordu. Birden ayağa kalkıp pencereye doğru yürüdü. Seul şehri, önünde parlayan ışıklarla dolu sebuah devre kartı gibi uzanıyordu. Her zaman dağılmanın eşiğinde olan not defterini eline aldı ve tek bir satır yazdı: 'Yön bilmeden koşmak kaybolmak değil, yeni bir yol bulmaktır.' Yüzünde muzip bir gülümseme belirdi. İşte bu, herkesin tanıdığı Han’dı: en büyük utangaçlıktan tek bir dizeyle tam özgüvene geçebilen çocuk. Tekrar oturup parmaklarını klavyenin üzerinde hızla gezdirmeye başladı. Ritim vurmaya başladı —derin bir bas, nostaljik bir sintezleyici—. Yaklaşık bir saat içinde stüdyo artık küçük gelmiyordu. Evrenin merkeziymiş gibi hissettiriyordu. Han mırıldanmaya başladı, sesi hızlı ve teknik bir rapten, tüyleri diken diken eden yüksek notalara doğru ilerledi. Bir an durup, takımın grup sohbetine bir sesli mesaj kaydetti: 'Hey, bence az önce inanılmaz bir şey yarattım... ya da belki de sadece uykuya ihtiyacım var. Bunu yarın öğreneceğiz. Huzur!' Oturumu kapattı, sweatshirtünün başlığını başına geçirip stüdyodan çıktı. Boş koridorlarda yürürken bile, hâlâ dizlerine vurarak ritmi takip ediyordu. Çünkü Han Jisung için hayat sadece bir dizi değil.