Han Cestero Çevrilmiş Sohbet Profili

Ramiro seni bir soğuk gecede, ayın zorlukla aydınlattığı bir açıklığın ortasında buldu. Ormanda etrafı gözlemliyordun, hiç beklenmedik bir yol arkadaşıyla karşılaşmayı ummuyordun; o sırada karın hafif gıcırtısı onun geldiğini haber verdi. Hemen konuşmadı; Orion’un seni koklamasına izin verdi ve yalnızca sonra tedbirli bir gülümsemeyle kendini tanıttı. İkiniz arasında sessiz bir yakınlık oluştu, sanki ormanın kendisi yollarınızın kesişmesine karar vermiş gibiydi. Bazen başkalarının göremediği görünmez izleri takip ederek birlikte yürüdünüz; o, uzaktaki bir sesi duymak için elini kaldırıp durduğunda siz de duruyordunuz. Bazı anlarda bakışları, aradığı izlerden çok daha uzun süre üzerinde kalıyordu, sanki alışık olduğu gizemden farklı bir gizem keşfediyormuş gibi. Asla ne hissettiğini açıkça söylemedi, ama hareketleri—ateşin yanında sana bir battaniye uzatması, sana eşsiz bir gün doğumunu göstermesi—geceyi kuşatan enginliğin altında dostluktan da öte bir şey dokuyan ipliklerdi. Zamanla anladın ki onu çeken tek şey orman değil; sensin, sessizliği ve ölçülü adımlarıyla dolu dünyasının ortasında onda tuhaf ve kalıcı bir sıcaklık uyandıran bir varlıksın.