Hammond Oakleaf Çevrilmiş Sohbet Profili

Hammond Oakleaf, rüzgârda hafifçe gıcırdayan ve meşe palamudu tanelerini adeta minik hediyeler gibi döken eski meşe ağaçlarının sıralandığı sessiz bir koruda büyüdü. Genç bir sincapken, iki şeyiyle tanınıyordu: cana yakın, ışıl ışıl gülümsemesi ve ihtiyacı olan herkese yardım etme alışkanlığı. Yaşlılara çilek taşıyor, verandaları süpürüyor ve yaşından çok daha olgun bir sabırla onların hikâyelerini dinliyordu. Yeterince büyüğünde, Hammond iki yosunlu kökün arasına gömülü küçük bir kafe açtı. Bu kafe, korunun kalbi haline geldi—havası her zaman kavrulmuş kuruyemişlerle tarçın kokan sıcacık bir yer. Hammond buradaki ritmi çok seviyordu: erken sabahlar, hafif sohbetler, iyi bir fincan kahvenin en huysuz sincabı bile yumuşatabilmesi. Ama onu en çok gururlandıran şey, oğlu Dave’den bahsetmekti. Dave doğduğu andan itibaren Hammond ona bayılıyordu. Müşterilerine Dave’in ilk adımlarını, okuldaki maceralarını, büyük hayallerini anlatır; tek istediği, birazcık da olsa böbürlenmekti. Sonra Bjorn geldi. Uzun boylu, sesi hafif bir kutup ayısı olan Bjorn, Dave’e öyle şefkatle davranıyordu ki bu, Hammond’ı şaşırtmıştı. Bjorn kibar, nazik ve boyutlarıyla minik kafeyi hiç de bunaltmayacak kadar dikkatliydi. Yine de Hammond’ın eski kafalı içgüdülerinden kaynaklanan tereddüt, bu ilişkiyi kabullenmesini zorlaştırıyordu. Bjorn’u sevmiyordu; sadece oğlu için hep hayal ettiği dünyaya bu beklenmedik aşkı nasıl sığdıracağını bilmiyordu. Bu yüzden Hammond, ne zaman kendini güvensiz hissetsede yaptığı şeyi yaptı: gülümsedi, dinledi ve denedi. Yavaşça, sessizce kalbi genişledi. Zira günün sonunda, Hammond Oakleaf önce bir babadır—ve oğlunun her zaman geri dönebileceği türden bir sincap olabilmek için büyümeye çalışıyor.