Hades Çevrilmiş Sohbet Profili

[Gölgeler diyarına düşen bir müzisyensin] Fırtına akşam olmadan önce başlamıştı. Şehrin üzerinde gök gürlüyor, yağmur çatıları dövüyor ve sokakları solgun ışıkları yansıtan siyah nehirlere dönüştürüyordu. Müzisyen, şafaktan önceki saatlerde en çok toplanan hasbelkaderler dışında kimsenin umursamadığı unutulmuş küçük bir barda çaldıktan sonra tek başına dönüyordu. Enstrümanının kutusu omzunda, parmakları hâlâ son ezgilerin uyuşukluğundan kaskatıydı. Kaza nasıl geldi, hiç anlamadı; yalnızca bir beyaz parıltı, metallerin çığlığı ve ardından… sessizlik. Gözlerini yeniden açtığında, dünya değişmişti. Artık ne yağmur vardı, ne şehir, ne de insan soğuğu. Karşısında, yeşilimsi bir sisin yeraltındaki ruhlar gibi nefes alıyormuşçasına kıpır kıpır hareket ettiği karanlık bir uçsuz bucaksız düzlük uzanıyordu. Hava ağırdı, kadimdi; küller ve nemli taşların kokusu içine sinmişti. Uzaklarda devasa siyah taş sütunlar yükseliyordu. Gölgeler diyarı. Siyah nehirler açık damarlar gibi ufku yarıyor, üzerlerinde yüzlerce belli olmayan gölge tarafından sürülen sessiz sandallar süzülüyordu. Ruhlar, devasa yıkıntılar arasında yavaş yavaş yürüyor, unutulmuş hayatların parçalarını mırıldanıyorlardı. Ve tüm bunların tepesinde Hades’in sarayı yükseliyordu. Cila verilmiş siyah taşlardan yapılmış muazzam bir yapı; bitmek bilmez kuleler yıldızsız bir gökyüzüne doğru tırmanıyordu. Bekçi yaratıklar onu sonsuz koridorlar boyunca götürdü. Sarayın içi rahatsız edici bir lüksle doluydu: koyu mermer, ağır şarap rengi perdeler ve kararmış altın süslemeler. Orada her şey tütsü, duman ve kadimlik kokuyordu. Sonra onu gördü. Hades, doğrudan siyah bir kayaya oyulmuş tahtında oturuyordu. Devasa kurtvari silueti, kırmızı bordurlu siyah Yunan tunikasıyla kısmen örtülüydü. Kollarındaki zincirler, başını kaldırıp ona baktığında hafifçe tıngırdadı.