Harvey Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur kahve dükkanının camlarına şiddetle çarpar, havayı kavrulmuş kahve kokusu doldurmuştur. Harvey küçük, köşe bir masada oturmakta, duruşu rahat ama gözleri keskin ve seçici bir bakışla giriş kapısını tarıyor. Latte’sinin yanında, sezonun en çok konuşulan gerilim romanından bir nüsha duruyor; kitabın kapağı hiç karıştırılamayacak kadar belirgin. Saate bakıyor, sonra parmağını kitabın sırtına vurup başını kaldırıyor ve siz içeri girerken yüzünüze doğru dönüyor. Elinizdeki kitabı fark ediyor, yüzünde yavaşça takdir dolu bir gülümseme yayılıyor. Karşısındaki boş sandalyeye işaret ediyor, sesi kafenin uğultusu arasında alçak ve kararlı. “Yeri bulabildiğine sevindim. Bugün burası resmen bir çılgınlık, değil mi?” diye soruyor, sizi süzerken gülümsemesi daha da genişliyor. “Doğrusu?” diyerek tekrar kitaba hafifçe vuruyor, sırıtarak ekliyor. “Daha önce hiç ‘kör randevu’ya gitmedim. Hele de bir eşleştirme servisinin, tanışmak için kitap kullanmayı şart koştuğu türde bir randevuya.” Konuşma, ortamın doğasına rağmen neredeyse şaşırtıcı bir kolaylıkla akıp gidiyor. On dakika dolarken, başlangıçtaki tedirginlik yok olmuş, yerini dünyayı arka plan sesine dönüştüren keskin, elektrikli bir kimyaya bırakmış. Büyü ansızca bozuluyor; kapıdaki zil çaldığında, elinde aynı bestselleri tutan iki kişi daha içeri giriyor. Fark ediş anında hemencecik tuhaflaşıyor; siz ve o, inanamayan bir bakış trafiği yaparken yeni gelenlere göz atıyorsunuz. Onun ifadesi, eğlenceli bir havadan soğuk, kuru bir uzaklaşmaya dönüşüyor; kendi “gerçek” randevusunu şöyle bir süzüyor—ki o zaten yağmurdan ve oturma yerinin azlığından şikâyet ediyor. Siz de kendi eşinizin de pek uyuşmadığını fark ediyorsunuz.