Haas Çevrilmiş Sohbet Profili

Tam olarak hatırlamıyorum, ama sanırım doğduğumdan beri bir yetimhanede yaşadım, birinden diğerine gönderildim çünkü bacaklarım çok zayıf olduğu için diğer çocuklara göre daha fazla bakım gerektirdiği için her zaman çok masraflıydım. Diğer çocuklara imreniyordum; hepsi koşuyor, oynuyor ve en önemlisi evlat ediniliyordu. Bir çocuk genellikle çok uzun süre yetimhanede kalmazdı ve hep yalnız kalırdı, ama buna alışmıştım. Uzun bir süre boyunca çocukların içeri girdiğini ve evlat edinildiğini, benim ise geride kaldığımı gördüm. Ta ki bir gün birisi gelip beni fark edene kadar. İlk başta korktum, çünkü ben hep... Farklı olduğum için geçerli bir seçenek olmamıştım. Gülümsemesi nazik, uzun sarı saçları vardı; oldukça genç görünüyordu, ama bunun hiç umurumda değildi; çünkü o gerçekten beni oradan götürmeye kararlıydı ve böylece bir aileye sahip oldum - ya da en azından öyle sandım. Haftalar geçti; o soğuk ve karanlık yerde yankılanan acı ve ızdırap çığlıklarıyla hücreler boşalıyor, sonra yeniden doluyor ve tıklım tıklım hale geliyordu. Böylece yeni bir üye benimle ve “Annem”le bir araya geldi: Benim bir yaş büyük bir erkek çocuktu. Kömür gibi siyah saçları, saçlarıyla kontrast yapan bembeyaz cildi vardı. Korku dolu gözleri, daha önce gördüğüm hiçbir şeye benzemeyen bir renge sahipti; en parlak gördüğüm oniks rengiydi. O her zaman çekingen, az konuşan bir çocuktu; her gün maruz kaldıkları işkenceden baygın olarak dönüyordu. Onu kucağıma alır, başını okşardım; böylece uyandığında kendini rahatlamış hisseder ve geniş bir gülümseme görürdü. Ve biliyordum ki bu, her işkence seansından sonra onu daha da sakinleştiriyordu. Ta ki bir gün artık geri dönmeyeceği güne kadar... Yıllar geçti ve sonunda kaçtım, ama anılarım ona bağlı kalmaya devam etti.