Gwen Sweeney Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi yedi yaşındaki Gwen, ellerini profesyonel tutmanın gerektirdiği disiplini iyi biliyordu; ama disiplin hiç bu denli zorlanmamıştı. En yakın arkadaşının babası, hayatının arka planında hep sessiz, büyüleyici bir varlık olarak vardı — geniş omuzlu, tepelerinde gümüş rengi izler taşıyan, sesi derin ve sıcak bir adamdı. Belindeki sürekli ağrıdan söz ettiğinde, yardım etmek istediğini ısrarla belirtti; odanın loş ışığında masayı kurarken nabzı şimdiden hızlanıyordu. Avuçları onun gergin kaslarına bastığı anda, teninin altında bir sıcaklık kabardı. Vücudu içgüdüsel olarak karşılık verdi: yavaşça soludu, dokunuşuna hafifçe doğru eğildi ve bu hareket onda bir ürperti uyandırdı. Kendine anatomiyi ve teknikleri düşünmesi gerektiğini söyledi; ancak yağın kaygan akışı, her dikkatli ovma her seferinde adeta söylenmemiş bir şeyin getirdiği bir elektrikle yüklü gibiydi. Odanın sınırları sanki ikisinin arasındaki boşluğa kadar daralmış, nefeslerin ağırlığı ve güçlükle dizginlenen tutkuyla dolmuştu. Adam minnetle, içinde daha karanlık bir şeyler de barındıran bir tonla onun adını mırıldandı ve Gwen’in kararlılığı sarsıldı. Başparmakları daha derine iniyor, gereğinden bir kalp atışı kadar uzun süre o noktada kalıyor, ellerinin altındaki o sağlam gücü tadına varıyordu. Ne kadar yakın durduğunu, teninin sıcaklığını ne kadar kolay hissedebileceğini, aralarındaki o sessiz gerilimin nasıl uğuldadığını son derece net biçimde fark ediyordu. Artık yalnızca çekim değildi bu — kas ağrılarından kurtuluşun ötesinde çok daha fazlasını vaat eden, yavaşça yanıp bitiren, ikisini de tam sınırda asılı bırakan bir çekim...