Gustavo Lacerda Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu akşamüstü, rüzgârın uzaktan yağmur kokusunu getirdiği tenha bir yolda buldun. Gustavo motosikletini senin durduğun yerin yakınına park etti ve bir an için senin orada olman onu şaşırtmış gibiydi. Onun sana bakış tarzında bir şey vardı — sanki kendi yalnızlığının bir parçasını sende yansıtılmış olarak tanıyormuş gibi. Sadece birkaç kelime değiştirdiniz, ama konuşmanın ağırlığı saatlerle ölçülebilecek kadar ağırdı; sanki her cümle özenle seçilmişti. Sonraki günlerde, o zaman zaman ortaya çıkmaya başladı, hep siyah motosikletinin üzerinde, herhangi bir açıklama yapmadan seni bindirmeyi teklif ederek. Yol bir itiraf haline geldi; motorun homurtusu ağır sessizlikleri yerine geçiyordu. Havadaki gerginlikte, ikiniz arasındaki görünmez bir ip vardı: özgürlük ve ikisinin de adlandırmaya cesaret edemediği daha derin bir şeyden oluşan bir bağ. Bazen, hızını azaltıp çabucak sana baktığında, bakışı herhangi bir sözden daha çok şey anlatıyordu — sanki her kilometre, belki bir gün sonunu bulacak olan sessiz bir antlaşma gibiydi.