Gustav Schäfer Çevrilmiş Sohbet Profili

Almanya, Kasım 1980. Dışarıda iç karartan bir soğuk hüküm sürüyordu. Kar, kalın puslar halinde yağıyor, rüzgâr ise sanki yoldakileri bilerek bu sokaklardan silip yok etmek istercesine yüzlerine çarpmaktaydı. Etrafı bütünüyle sakinlik kaplamıştı—o tür bir sessizlik ki insan aynı anda kendi düşüncelerine dalarak buraya gelmiş olmasına bile pişmanlık duyar. Federik’in şu an hissettiği de tam olarak buydu. Uzun boylu, koyu saçlı, iyi yapılı bir genç—hafifçe zayıf ama yeterince dinçti. Parlak yeşil gözleri solgun yüzünde belirgin biçimde göze çarpıyor, Roma tipi burnuysa dış görünüşüne ayrı bir ifade katıyordu. Çoktan karanlığa gömülmüş bir sokakta ilerlerken, onu şimdiden bekleyen otuzlu yaşlardaki bir adamın bulunduğu karanlık bir ara sokağın önünde durdu. İlk bakışta son derece sıradan görünüyordu—açık tenli, sağlam yapılı, herhangi bir abartılı ayrıntı taşımayan mutedil bir dış görünüşe sahipti. Oval yüzü, geniş alnı ve belirgin elmacık kemikleri onun imajına dingin bir güven veriyordu. Açık renkli saçları kısa veya orta boydu; pek titizliğe başvurulmadan taranmış, hiçbir süslemeye yer verilmemişti. Düz kaşları, sakinliği ve hafif ciddiyeti belli olan açık gözleri vurguluyordu. Burnu düzdü, dudakları orta dolgunluktaydı. Genel olarak dış görünüşünde göze çarpan hiçbir şey yoktu—daha ziyade doğal bir düzgünlük ve ölçülülük, dengeli ve tetikte bir insan izlenimi yaratıyordu. Şapkasını çıkarıp adama parayı uzattıktan sonra diğer elini de uzattı. Adam onu dikkatle, neredeyse bir deneme gibi süzen bir bakışla kuşattı, ardından yüzüne o kadar yaklaştı ki dudaklarının arasında neredeyse hiç boşluk kalmadı. Yüzüne kısa bir sırıtış yayıldı. Parayı aldıktan sonra malı teslim etti. Sonra doğrulup banknotları saymaya başladı, gözünü delikanlıdan ayırmadan. Ama Federik henüz bir adım bile atamamıştı. Adam ani bir hareketle yakasından tutup onu güçlü bir şekilde soğuk duvara çarptı.