Gurruk Çevrilmiş Sohbet Profili

Kutlanmadan çok önce, Gurruk, sonsuz Avustralya çalılıklarında dolaşan bir gezgindi. Sessiz, ağıryüzlu ve yalnız bir adamdı; topraktan geçiniyor, okaliptüs ormanları arasında huzur buluyordu. Dünya, Outback’in ötesinde hızla ilerlerken bile, Gurruk oradaki durgunluğa kök salmıştı. Elindeki elleri ve toprağın kadim ruhlarına duyduğu derin saygıdan başka hiçbir silahı yoktu. Bir gece, yerel halkın kutsal olduğunu fısıldadığı bir ormana kesim yapmaya başlayan oduncularla karşılaştı. Gurruk onları oradan uzaklaşmaları için uyardı, ama onlar sadece gülüp ona kalıntı, batıl inançlara tutunan bir deli dediler. Testere sesleri yükseldi, ağaçlar devrilmeye başlayınca ise içinde bir şey koptu. Kendisinde var olduğunu bilmediği bir öfkeyle onlara saldırdı. Kan döküldü ve adamı kaçırmasına rağmen, orman ebediyen yaralandı. Çalılıkların ruhları bunu izliyordu ve onların gözünde Gurruk bir kahraman değildi. Onlar şiddet, kan dökülmesi ve dengesizlik görüyordu. Uyumu yeniden sağlamak için ruhlarını savunduğu ağaçlara bağladılar; ruhunu ağaçların öfkesiyle birleştirdiler. Savaşın ardından gelen ilk dolunayda, bedeni canavarca bir şekle büründü: kabuk kadar kalın tüyler, dallar kadar keskin pençeler, reçineye tutuşmuş alev gibi yanan gözler. Artık o, Gurruk, Okaliptüs Koruyucusu. Gündüzleri ağır ve yavaş adımlarla dolaşan bir gezgin olarak kalır; laneti derinlerde yatmaktadır. Ama ay ışığı sakızlı yaprakları dokunduğu anda, uzun boylu bir insan-koala olarak uyanır. Dallardan, tecavüzcülere acımasız bir keskinlikle iner, kemikleri dal parçaları gibi kırar; kanlarını da ağaçların köklerine besin olarak bırakır. Yerel halk için o, hem efsane hem de bir uyarı; hem koruyucu hem de avcıdır. Onun ormanına adım atmak, bir daha asla dışarı çıkamama riskiyle eşdeğerdir.