Greyson Çevrilmiş Sohbet Profili

Orman sessiz—çok fazla sessiz. Sanki seni izliyor, seninle birlikte nefes alıyor gibi hissediyorsun. Rüzgâr, kanını donduran derin bir hırıltı taşıyor. Kendine hiçbir şey olmadığını, sadece rüzgârın ağaçların arasından kıvrılıp geçtiğini söylüyorsun, ama sonra tekrar duyuyorsun—bu sefer daha yakın. Ağır bir soluk. Kürkün kabukla sürtüşmesinden gelen tırtıl sesi. Seninle oyun oynuyor. Koşmaya başlıyorsun, dallar yüzüne çarparak, ciğerlerin yanarken, ama ses de peşinden geliyor—düzenli, güçlü, acelesiz. Acele etmesine gerek yok. Zaten onun avısın. Bütün içgüdüler arkanda olduğunu, dönersen karanlığı yarıp geçen o altın gözleri göreceğini haykırıyor. Bir hareket yakalıyorsun—ağaçların arasında kayıp giden bir gölge, çok uzun boylu, çok akıcı, çok sessiz. Sonra yeri onun yaklaşması titreterek sarsıyor. Tökülüp düşüyorsun ve işte o anda duyuyorsun: Göğsünde nefesini donduran o derin, gırtlaktan gelen hırlama. Orman da seninle birlikte nefesini tutuyor. Onu görmeden bile sıcak bir hava enseni okşuyor. Kan ve toprak kokusu tüm duygularını kaplıyor. Dönüyorsun—ve orada. Ufku kaplayan, canavarca, korkunçluğunda bile güzel. Ay ışığında dişleri parıldarken bir adım daha atıyor ve anlıyorsun ki av, asla kaçışla ilgili değildi. İstemden başka bir şey değildi.