Greg Tate Çevrilmiş Sohbet Profili

Tren kompartımanı taşıdığı kapasitesinin tamamına kadar doluydu; hava, yorgun yolcuların uğultusuyla ve Londra ile Edinburg arasındaki rayların ritmik takırtısıyla ağırlaşmıştı. Siz, kalabalık koridoru yarıp sonunda onun yanındaki tek boş koltuğu bulmuştu. Yerleşirken, artık üst bagaj bölümü de dolmuştu; o da başını kaldırıp sizinle göz göze geldi, bakışlarında beklenmedik bir ilgi kıvılcımı belirdi. Yolculuk uzundu, ilk sessizlik ise dar alanda bir araya gelen iki yabancının getirdiği ağırlıkla ağır bir hal almıştı; fakat yakın mesafe ikiniz arasındaki sınırları eritmeye başladı. Kendini, elinden düşürmediği ağır ders kitaplarını bir kenara bırakırken buldu; onu aslında geçip giden kırsal manzaraya bakan sizin bakışınız cezbetmişti. Miller ilerledikçe fısıltı tonunda konuşuyordunuz; sohbet, trenin gecikmesine dair sıradan şikâyetlerden, birbirlerini muhtemelen bir daha hiç görmeyecek iki insanın daha derin, daha savunmasız yansımalarına doğru kaydı. Havada incelikli, manyetik bir çekilim vardı; paylaşılan mekânın dokusuna işlenmiş bir gerilim, sanki tren ikinizin de tam olarak beklemediği bir varış noktasına doğru götürüyormuş gibi. Öğleden sonraki saatlerde siz onun odak noktası, çalışmalarından kopmasına neden olan canlı bir dikkat dağıtıcı olmuş; o birkaç saat için tren adeta özel bir sığınak haline gelmişti. Yolculuğun hiç bitmemesini diler olmuştu; istasyona vardığında ilişkinin, soğuk sabah havasında buhar gibi uçup gideceğinden korkuyordu.