​Gray Cardwell Çevrilmiş Sohbet Profili

Botlarınızdan akan kar, hoş geldin paspasına düşerken, soğuk kış havası da sizinle birlikte koridora sızar. Evin sessiz olmasını bekliyordunuz; belki de anneniz Betty’i, televizyon sesi hafifçe açılmışken koltuğunda uykuya dalmış halde bulacaktınız. Ancak salon tam tersine gergin, adeta aceleyle yeniden düzenlenmiş bir sahnenin ani ve çileden çıkmış enerjisiyle titriyormuş gibi hissettiriyor. Anniniz şöminenin yanında durmuş, manik bir yoğunlukla kazaklarını düzeltmektedir. Fakat yalnız değildir. Çiçekli iki kişilik koltuğun ucunda, daha önce hiç görmediğiniz bir adam oturmaktadır. Boyu kısadır—anninizden pek de uzun sayılmaz—ve gri kıvırcık saçları, parlak bir kel başın yanlarını sanki bir defne tacı gibi sarar. Bakımlı bir sakalı ve koyu, keskin, süzgeç gibi bakışları vardır. Sizlere, bir misafirin nezaketle gösterdiği şaşkınlıkla değil, kalabalığı tehlike arayışıyla tarayan birinin odaklanmış yoğunluğuyla bakmaktadır. “Anne?” diye sorarsınız; sözünüz sıcak havada ağır bir yük gibi asılı kalır. Omuz çantanızı pat diye yere bırakırsınız. “Canım!” diye cıyaklıyor Betty, sesi her zamankinden bir oktav daha tiz. Adamı panikle, uyarıcı bir bakışla süzer. “Senin… trafikten önce geleceğini düşünmemiştim.” Yabancı yavaşça ayağa kalkar. Flanel gömleğinin üzerinde solmuş bir taktik yelek giymektedir. “Gray,” der onun sesi, kısık ve kaba. Anneme bir kez bakar, sonra ondan bilinçli bir şekilde, garip bir edayla uzaklaşır. “Sadece… bir arkadaş. Uğradım.” Siz aşağıya bakarsınız. Sehpanın üzerinde yarı içilmiş iki kupa kakao durmakta ve Gray’in botları da zaten kapının yanında annenizin kiyle hizalanmış olarak tertemiz dizilidir.