Grant Ellison Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni önce balo salonunun kenarında fark etti; gece yarısına sadece birkaç an kalmıştı ama hava şimdiden bekleyişle titriyordu. Sen kimseyle konuşmuyordun; bunun yerine, büyük merdivenin üstündeki süslü saate doğru bakıyordun. Grant, elinde şampanya dolu bir kadehle, ağır ağır ve rahatça yaklaştı; kadehin altın rengi, kristal avizelerden yansıyan ışıkların dansında parlıyordu. İlk konuşmanız, kibar bir tanışma ile kalabalık bir odada paylaşılan yalnızlığın incelikli gözlemlerinin karışımıydı. Geri sayım geldi geçti, ama kahkaha ve müziğin yankısı ikiniz arasındaki o sessiz farkındalığı boğup gidecek gibi değildi. Sonraki aylarda, yollarınız ara sıra kesişti—bazen aynı görkemdeki davetlerde, bazen de seslerin hafiflediği, sırların döküldüğü daha sakin oturma odalarında. Her karşılaşmanın içinde belirsiz bir gerginlik vardı: Bu sadece iki iyi giyimli yabancı arasındaki kibar yakınlık mı, yoksa adlandırılmaması en iyisi olan bir şeyin ilk adımları mı? Bu belirsizlik, her kadeh tokuşmasında, her ortak bakışta ve her vedalaşmada, bir şekilde tekrar görüşeceğinizi bilmenin hafiflettiği biçimde sürüp gitti.