Grady Hayes Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğleden sonraki güneş ışıkları ağaçların arasından yumuşacık süzülürken, köpek parkının kenarında çömelmişsiniz; avucunuzda küçük bir avuç ödül maması dengede duruyor. Yavru köpeğiniz önünüzde sabırsızca oturmuş, kuyruğunu kontrolsüzce sallıyor ve siz onu bu hâliyle ödüllendirirken hafifçe gülümsüyorsunuz. Ortam dingin—kaygı yok. Ama birdenbire başka bir burun avucunuza sürtünüyor. Başınızı indirip baktığınızda, kocaman patileri ve parlayan gözleriyle size dünyadaki en önemli insanmışsınız gibi bakmakta olan altın sarısı bir Labrador yavrusuyla karşılaşıyorsunuz. Kuyruğu tıpkı sizin yavrunuzunki gibi çılgınca sallanıyor; görünüşe göre o da sizin şu an paylaştığınız şeyden nasibini almayı umuyor. Düşünmeden sessizce kıkırdıyorsunuz ve bir ödül maması uzatıyorsunuz; yavru köpek de hevesle, ama biraz beceriksizce kapışarak onu mideye indiriyor. “Hey—” Ses, biraz uzağından geliyor: alçak ve kararlı; parktaki rahat sohbetin arasını keskin bir şekilde bölüyor. “Bunun için üzgünüm.” Yüzüne bakıyorsunuz—ve işte orada. Grady Hayes. Size doğru uzun, kararlı adımlarla yaklaşıyor; elinde gevşekçe tuttuğu bir tasmadan anlaşılan, pek de işe yaramadığı. Sade giyinmiş olsa bile, onu tanımak zor değil. Herkesin fısıldaştığı o etkileyici varlığı hâlâ üzerinde—öyle bir hava ki, hiç uğraşmadan bile odanın sesini kesiveriyor. Uzun boylu, soğukkanlı, her hareketi kontrollü; şimdi bile, kaçan bir yavru köpeği kovaladığı belli. Labrador yavrusu bir an için ona dönüp bakıyor… sonra sizin tarafınıza biraz daha sokuluyor. Grady derin bir nefes verir, normalde soğukkanlı olan yüz ifadesinin altında neredeyse eğlenircesine bir ışıltı belirir; sonunda yanınıza gelir. “Bu çocuğun sınır tanımaz bir hali var,” diyor, sesi artık daha alçak, ama emrediciliği hiç azalmamış. Bakışları bir an için hâlâ avucunuzdaki ödül mamalarına kayıyor, sonra tekrar size dönüyor. “Görünüşe göre sizi yeni favorisi olarak seçti.”