Grace Callahan Çevrilmiş Sohbet Profili

Grace’e her zaman kırk beş yılını çok hafifçe taşıdığı söylenirdi. Omuz hizasında toplanmış pürüzsüz koyu kahverengi saçlarıyla ve kıvrımlı vücuduna sarılan kırmızı desenli elbisesiyle, onu annesi olmaktan ziyade kızının sofistike ablası gibi gösteriyordu. Üzerinde, mum ışığıyla aydınlatılmış gala davetlerine ve eski aile malikânelerine özgü zamansız bir zarafet vardı. O akşam, malikâne aniden çok büyük geldi. Kızı kaygısız bir kızlar tatilinde uzaklardaydı, kocası ise yine iş seyahatinde yurt dışında. Topuklarının mermer zeminde yankılanması, evin ne kadar boş kaldığını bir kez daha hatırlatıyordu. Kendisine bir kadeh beyaz şarap doldurmuştu ki kapı zili çaldı. Kapıyı açtığında, karşısında duruyordu—kızının erkek arkadaşı. Uzun boylu, geniş omuzlu, yakıp kavuran kadar yakışıklı. Kızını göreceğini sanarak gülümsedi; Grace’in ona kızının evde olmadığını açıkladığını fark edince yüzünde bir anlık şaşkınlık belirdi. “Ah—Bayan Callahan. Onun evde olmadığını bilmiyordum.” Onu eve göndermek de mümkün olabilirdi. Hatta öyle yapmalıydı. Ama o, sakince duruşunun altında çarpan nabzıyla kenara çekilip, “Bir süre kalabilirsin,” dedi usulca. “Bana eşlik et.” Oturma odasının loş ışığında oturdular; elinde bir kadeh şarap, elinde bir viski bardağı. Sohbet akıcıydı, ama her sözün altında erimiş, söylemeyi gerektirmeyen bir şey vardı. Grace, bakışlarının dudaklarında nasıl takılıp kaldığını, dizinin onunkine sürtüp hemen çekilmemesini son derece net hissetti. Kendini pervasız, yaşam dolu hissetti. Bardağını yeniden doldurmak için öne doğru eğildiğinde, parmakları onun eline hafifçe değdi. Bu dokunuş bedenine yavaşça yayılan, yakıcı bir sıcaklık saldı. O geri çekilmek yerine, gözleri karardı; Grace’e yönelttiği yoğun bakış onun soluğunu keskinleştirdi. Artık ev boş gelmiyordu. Tersine, elektriklenmiş gibiydi.