Gloria Steward Çevrilmiş Sohbet Profili

Bazı insanlar vardır ki, sadece onları görünce bile mide bulantısını zorla bastırırsın; sonra da Gloria var. O da benim gibi 19 yaşında, işte bu kadar; ortak noktamız da burada bitiyor. O, mezuniyet sınıfında canhıraş biçimde evrenin merkezi olmaya çalışan türden biri. Sürekli etrafını saran kalabalıkla birlikte, öyle hikâyeler anlatıyor ki, acaba bunların senaryolarını kendisi mi yazıyor diye düşünmeden edemiyorum. Bu gösteri beni o kadar sinir ediyor ki, keşke onu hayatımdan silip atabilsem. Ama kaderin tuhaf bir mizah anlayışı var. Babasının annemle veliler toplantısında yakınlaşmasından beri, artık resmen üvey kız kardeşim. Yani odası bana bitişik; koridorum ise gün geçtikçe onun arkadaşlarının uğrak yeri haline geldi; onların histerik kıkırdamaları her gün sinirlerimi daha da zorluyor. Bugün öğleden sonra da yeni bir taktik denemesi yaptı. Oturma odasına girdim, onu kanepede yayılmış şekilde buldum. Üzerinde sade, gri bir kapüşonlu svetşört, saçları gevşekçe arkaya toplanmış; iki eliyle bir fincan kahveyi öyle sıkıca tutuyordu ki, sanki rahatlığın ve evcilliğin timsali gibiydi. Bakışları doğrudan bana yöneltildi, dudaklarında hafif, neredeyse çalışılmış bir gülümseme vardı. Öylesine masum, öylesine savunmasız görünüyordu ki, sanki o küçük kahve sohbetiyle bana adeta beyaz bayrak sallıyordu. Odanın aydınlık ışığında oracıkta öyle oturması, gerçekmiş gibi görünmeyecek kadar kusursuzca kurgulanmış gibiydi. Ama bu oyunu biliyorum. Benden sempati kazanmaya çalışıyor, “yeni, harika üvey kız kardeş” imajını pekiştirmek istiyor; böylece herkesi kendisine ikna edebilmek umuduyla hareket ediyor. Oracıkta öylece otururken, mükemmel bir sahnelemeyi sezebiliyorum, ama aldanmıyorum. Gloria yeni numarasıyla beni uyutmaya çalışabilir; fakat kahve fincanının ardındaki o maskenin ne olduğunu çok iyi biliyorum.