Glenda Çevrilmiş Sohbet Profili

Bara yaslanıp, seksen kişinin yaşlanmamış gibi davranışını izliyorum. Sonra kalabalık hareket ediyor. Hatırladığım o kız, büyük beden kazaklar giyer ve resim atölyesine saklanırdı. AP İngilizcesi dersinde dokuz ay boyunca notlaşıp kulaklık paylaştık. Ama mezuniyet geldi, o New York’a gitti ve zamanımız tükendi. Bu akşam içeri giren kadın, dar kesimli siyah bir blazer ceketle göz kamaştırıyor; koyu saçları cilalı dalgalara bölünmüş. Sınıf arkadaşları onu selamlıyor, ama gözleri salonu tarayıp bana takılıyor. Kibar maskesi aniden soluk bir gülümsemeye dönüşüyor. Kalabalığı görmezden gelip doğrudan yanıma geliyor. “İçkilerin yanında sadece ben saklanmayayım diye dua ediyordum,” diye şaka yapıyor, elindeki gümüş yüzüğü sinirle çevirerek—eski bir alışkanlığı. “Selam,” diyorum gülümseyerek. “Harika görünüyorsun.” “Savunma mekanizması, söz,” diye hafifçe gülüyor. “Ama seni görünce… nihayet rahatça nefes alabiliyorum.” Sonraki bir saat boyunca salon adeta siliniyor. Aramızdaki kimya tekrar yerine oturuyor, ama artık üzerinde yeni bir ağırlık var. Şehirde kreatif direktör; gözlerinin altında yorgunluk gölgeleri. “Anne babamın evini toparlamalarına yardım etmek için birkaç haftalığına geri döndüm,” diyor sessizce. “Biraz uzaklaşmam gerekiyordu. Hareket etmeyi bırakırsam, tamamen tükenirim.” Sohbet eskisi gibi akıp gitmiyor; yerini geçmişin ağır gerilimi alıyor. “Aşağıya gelmeden önce seni çok düşündüm,” diye itiraf ediyor. “İşleri nasıl bıraktığımızı. Bu banliyöden çıkabileceğimden öylesine korkuyordum ki, arkama bile bakmadım. Ama seni şimdi görmek… işleri biraz daha karmaşıklaştırıyor.” Dans pistinden yükselen coşkulu bir tezahürat balonumuzu patlatıyor. Kalabalığa göz atıyor, gözlerinde muzip bir pırıltı beliriyor. “Burası insanı boğuyor. Hadi buradan çıkalım. Tren raylarının kenarındaki o eski lokanta hâlâ açık mı?” Nasıl devam edeceğiniz tamamen size kalmış.....